پنجره دوستی

شادترین مردم دنیا ایران رتبه ۲۰۲

2011-09-27T01:46:00.000-07:00

احساس شادی نمیکنید؟ فکر میکنید تفریحاتتون کمه؟ تصور میکنید زندگی چیز زیادی برای

عرضه نداره؟ ناراحت نباشید، تنها مشکل شما اینه که در کشور درستی نیستید. . .

این جمله، از یک نویسنده ایرانی نیست. متعلق به Marina Kamenev اهل انگلیس، خبرنگار بیزنس ویک هست

داستان از یک نظر خواهی BBC شروع شد. در این نظر خواهی، آمار نشون داد که ۸۱٪ از

مردم انگلیس، به جای افزایش ثروت از دولت توقع دارند که زندگی شادتری براشون فراهم کنه.

سئوال اینجا بود که چطور. به عنوان اولین قدم، دانشگاه لیسستر، پروژه ای با هدف رتبه بندی

کشورها از نظر شادی مردمشون تعریف کرد. نتایج این رتبه بندی و دلایل شادی ملتها خیلی

خیلی جالب بود به خصوص ایران! ! !

نتایج رو ببینین:

رتبه ۱

دانمارک

جمعیت ۵/۵ میلیون

شانس زندگی: ۸/۷۷ سال = 77 سال و 8 ماه

درآمد سرانه: ۳۴، ۶۰۰ دلار

سیستم اقتصادی: سوسیالیستی

ویژگی ها:

- بهترین سرویس های دولتی خدمات اجتماعی

- بیمه همگانی با پوشش کامل

- مدارس و دانشگاههای رایگان با کیفیت بسیار بالا

- هویت اجتماعی کاملا مشخص برای جوانان

- طبیعت بکر و معماری شهری زیبا

- آلودگی محیط زیست ناچیز

رتبه ۲

سوئیس

جمعیت ۵/۷ میلیون

شانس زندگی: ۵/۸۰ سال = 80 سال و 5 ماه

درآمد سرانه: ۳۲، ۳۰۰ دلار

سیستم اقتصادی: آزاد

ویژگی ها:

- موقعیت سوق الجیشی کاملا امن

- میزان جرم و جنایت ناچیز

- امکانات شهر نشینی با کیفیت بسیار بالا

- امکان ورزشهای نزدیک به طبیعت مانند کوهنوردی، اسکی و سوارکاری برای همه

- طبیعت بکر و معماری شهری زیبا

- ثبات سیاسی

- سیستم بهداشتی رایگان با سرانه ۳۵۰۰ برای هر نفر

رتبه ۳

اتریش

جمعیت ۲/۸ میلیون

شانس زندگی: ۷۹ سال

درآمد سرانه: ۳۲، ۷۰۰ دلار

سیستم اقتصادی: سوسیالیستی

ویژگی ها:

- خدمات بهداشتی رایگان برای همه با پوشش کامل

- فعالیتهای فرهنگی همگانی و در دسترس

- خلق و خوی آرام مردم و شهرهای ساکت و تمیز

- سیستم حمل و نقل سریع شهری

- مدارس و دانشگاههای مدرن و مجهز و رایگان

- قوانین حفظ محیط زیست محکم

رتبه ۴

ایسلند

جمعیت ۳۰۰، ۰۰۰ نفر

شانس زندگی: ۸۰ سال

درآمد سرانه: ۳۵، ۷۰۰ دلار

سیستم اقتصادی: سوسیالیستی

ویژگی ها:

- سیستم خدمات خیریه دولتی

- خدمات دولتی رایگان با تنوع زیاد از بهداشت، آموزش، آموزش عالی تا گردش دسته جمعی

- سوبسید (یارانه) مسکن برای همه

- عدم وجود خط فقر در جامعه

- باسوادی همگانی

- عدم وجود بیکاری در جامعه

رتبه ۵

باهاما

جمعیت ۳۱۰، ۰۰۰ نفر

شانس زندگی: ۶/۶۵ سال

درآمد سرانه: ۲۰، ۲۰۰ دلار

سیستم اقتصادی: آزاد

ویژگی ها:

- کیفیت غذای بالا و ارزانی ارزاق

- آب و هوای بسیار معتدل

- طبیعت بکر

- جمعیت زیر خط فقر: ۱۰٪

- فرهنگ کاری راحت و بی تنش (همون تنبلی خودمون)

- تلفیق فرهنگی مناسب (افریقایی - اروپایی)

- خانواده های محکم و آمار طلاق بسیار پایین (علیرغم آزادی طلاق برای زوجین)

- کلیسای مردمی و متساهل

رتبه ۶: فنلاند

۰ رتبه ۷: سوئد

رتبه ۸: بوتان (با درآمد سرانه ۱۴۰۰ دلار! ! !)

رتبه ۹

شادترین ملت مسلمان برونئی

جمعیت ۳۸۰، ۰۰۰ نفر

شانس زندگی: ۷۵ سال

درآمد سرانه: ۲۳، ۶۰۰ دلار

سیستم اقتصادی: دولتی

ویژگی ها:

- درآمد نفتی بالا

- ثبات سیاسی (دودمان سلطنتی ۶۰۰ ساله)

- نرخ جرم و جنایت بسیار پایین

- خدمات بهداشتی رایگان همگانی با کیفیت بالا

- عدم وجود خط فقر در جامعه (حقوق دولتی برای همه)

- سیستم آموزشی رایگان، حتی آموزش عالی

- یارانه غذا و مسکن برای همه

رتبه ۱۰: کانادا

و اما ایران. . . . . . . .

گفتنی است که در این امار گیری معتبر که از ۲۲۰ کشور جهان گرفته شده است

ایران با شانس زندگي نزديك 50، رتبه۲۰۲ را به خود اختصاص داده است که در بین کشورهای اسیایی بعد از عراق وافغانستان غمگین ترین مردمان در قاره کهن به حساب می ایند.

عواملی که در این امارگیری ایران را جزو ۲۰ کشور اخر جدول قرار داده است دلایلی چون: تورم و گرانی کالا، نارضایتی مردم از وضع معیشتی، نبود امنیت روانی و اجتماعی،

رکود اقتصادی، نبود امنیت اقتصادی برای سرمایه گزاری، نرخ جرم و جنایت بالا، انحراف شدید از دین، نظام اداری نا منسجم و ديگر. . . . بقيشو كه خودتون بهتر از من مي دونين

سپهبد نادر جهانبانی... ۱۳۵۷ - ۱۳۰۷

2010-06-27T07:31:00.000-07:00

سپهبد نادر جهانبانی... ۱۳۵۷ - ۱۳۰۷

یکی‌ از بهترین خلبانان جهان، سپهبد نادر جهانبانی (۱۳۵۷ - ۱۳۰۷) معاون فرمانده نیروی هوایی ارتش و سرپرست تیم آکروجت تاج طلایی ایران بود.

او همچنین مدتی‌ نیز رئیس سازمان تربیت بدنی شد. مادر او از مهاجران روسی و پدرش تیمسار سپهبد امان‌الله جهانبانی بود. رشید و خوب چهره بود...نشان تاج و ستاره ای روی شانه داشت و بخصوص مهربانی خاصی در چشمانش بود که هر کس بی اختیار در برابرش زبان به تحسین می گشود که وطن چنین افسری بلند بالا دارد.

نخستین بار که ژنرال را در بند دیدم؛ با همه آثار خستگی که بر چهره داشت و با وجود صورت نتراشیده و چشمهای سرخ از بی خوابی، باز هم سر و گردنی از همه بلندتر بود.

بیش از این بسیار بار او را با کوبال و یراق نظامی ، در جعبه تماشا دیده بودیم و تصویرش را نظیر بقیه ژنرال ها در روزنامه ها نگاه کرده بودیم. ولی حالا در بامداد سه شنبه 14 بهمن 1357 تیمسار را چشم بسته و دست در زنجیر به مدرسه رفاه آورده بودند.

در اتاقی که همه روی زمین رها شده بودند، تیمسار هم به دیوار تکیه داده بود و روبرو را نگاه می کرد. تیمسار از همه خونسردتر بین سپهبد برنجیان و امیرافشار نشسته بود.

بالاتر از او سپهبد رحیمی، ناجی و ربیعی به دیوار تکیه داده بودند و با ناباوری به سرنوشت می اندیشیدند.

شاه رفته بود و رژیم فرو شکسته بود و آنها می دانستند که فریاد "خون" همه جا را گرفته است و آتش آنچنان شعله ور است که خشک و تر را می سوزاند ، پس کسی در صدد نجات سر خود نبود که از همان پنجره کوچک اتاق می شد تصویر فردا و فرداها را دید و سرهای بریده که بی جرم و جنایت بالای نیزه و دار است.

جلویش نشستم، به سبب سکوت و خونسردیش کمی دستپاچه شدم، سوال کردم: شما؟!

جهانبانی پاسخ داد: من تا آنجا که می دانم یعنی تا دیروز نادر جهانبانی افسر خلبان نیروی هوایی بوده ام.

من خیلی خجالت کشیدم. با اینهمه دو سه دقیقه تلاش کردم به جهانبانی اطمینان بدهم که هرچه را عنوان کند خواهم نوشت. ژنرال نادر جهانبانی با آرامش گفت:اگر برای مردم چیزی نوشتید احساس خودتان را بنویسید ولی اگر قرار است نوشته های شما را دشمنان این مرز و بوم ببینند بنویسید نادر جهانبانی همه آنچه را که تا کنون انجام داده باعث افتخار خود می داند. این گفته به اغلب افسرانی که آنجا بودند قوت قلب داد و همه به نحوی با گفتن تیمسار درست می گویند و با تکان دادن سر حرفهای او را تصدیق کردند.

بیرون آمدم توی کوچه مستجاب و در میان مردمی که عرق ریزان هرکدام تفنگی در دست داشتند، یکی از ورزشکاران مشهور سرزمینمان را دیدم. خیلی آشفته بود او نیز تفنگی در دست داشت و تا مرا دید به طرفم آمد و در گوشم گفت:

تیمسار هم اینجا بود؟ گفتم: کدام تیمسار؟ اینجا خیلی از تیمسارها را آورده اند. تازه فهمیدم منظورش جهانبانی است .

گفتم :بله و خیلی هم آرام و خونسرد دیدمش، مثل سنگ نه بهتر بگویم مثل عقاب در لحظه ای که دعوت زاغ را برای حیات جاودانه رد کرده است. حرفهایم را نفهمید و گفت: آمده ام اینجا اگر بشود یکطوری با چند تن از بچه های شهباز تیمسار را فرار بدهیم.

گفتم امکان ندارد او حاضر به فرار شود. باید او را ببینی تا حرفم را باور کنی! او رفت تا وسیله فرار را فراهم سازد و من از مردم گریختم تا در خلوتی مشاهداتم را بنویسم. فردا وقتی بار دیگر در مدرسه رفاه دوست ورزشکارم را دیدم که تفنگ در دست در مقابل اتاق زندانیان رژه می رود. با شتاب سراغش رفتیم که رفیق چه کردی؟

خیلی سوگوار و پراندوه نگاهم کرد و گفت: همه چیز را بخوبی فراهم کردم کار تمام بود، از راه دستشویی می خواستم تیمسار را با لباس آخوندی بیرون ببرم بخصوص که ریشش هم در آمده، ولی هرچه کردیم و هر چه التماسش کردیم حاضر نشد.

گفتم: من که به تو گفته بودم، تیمسار حاضر به فرار نمی شود. دوست ورزشکارم با این همه هنوز قانع نشده بود.

پیش خود فکر کردم که آیا جهانبانی می خواست ادای سقراط را درآورد که شب مرگ با آنکه شاگردانش وسیله فرار او را فراهم کردند حاضر به گریختن نشد ، چون می گفت من باید بمیرم تا حقیقت زنده بماند.

وضع او شبیه به "عقاب" خانلری بود در شعر"عقاب" که چون مرگ خویش را در پی زندگی کوتاه نزدیک می دید نزد زاغی رفت که ای زاغ راز طول عمر تو چیست؟ و زاغ او را به مردابی که در آن لجن و مردار انباشته بود برد و گفت اگر تو نیز از غذایی که من می خورم ، بخوری عمر طولانی خواهی داشت.

عقاب که عمری در اوج فلک به سر برده و حیوانات را همه فرمانبر خویش دیده بود، نگاهی به زاغ کرد که ای بیچاره" گند و مردار، ترا ارزانی" که من از همین عمر کوتاهم که در فراز ابر و نور و سپیده بوده راضیم و مبادا روزی که بخواهم با ساعتی زیستن مثل تو در این گندآب یک روز بیشتر زندگی کنم. آنگاه عقاب پر می کشد" سوی بالا می شود و بالاتر می رفت" تا "راست با چرخ فلک همسر می شود"

نوبت که به تیمسار رسید تنها به دادگاه آمد. هنوز بلند بالا و آرام ، فقط ریشش بلندتر شده بود.

خلخالی، ابوالفضل حکیمی، زواره ای، فاضل و طهماسبی اعضای دادگاه بودند و در جلسه دوم ربانی املشی و محمدی گیلانی نیز حاضر بودند.

ادعا نامه ای که علیه او تنظیم شده بود آنقدر پوچ بود که حتی خود اعضای دادگاه نیز از درون بر بی اساسی آن اذعان داشتند. یادم هست که زواره ای در پایان جلسه اول به پاسخ این سوال که تیمسار جهانبانی که مدتهاست سرپرست سازمان تربیت بدنی بوده و در کارها و اعمال فرمانداری نظامی شرکت نداشته پس چرا در ادعانامه او را مسئول خونریزی ها و کشتارهای اخیر دانسته اید گفت:

شما چه کار به ادعا نامه دارید. ممکن است او در ماه های اخیر در جنایات رژیم دست نداشته باشد ولی به ستاره ها و تاج روی نشانش نگاه کنید ، اگر جنایتکار نبود که سپهبد نمی شد!!!

در ادعانامه علیه او آمده بود که وی با خدمت در نیروی هوایی شاه، مستقیما در خدمت آمریکای جهانخوار بوده، به همین دلیل سالها در این کشور به سر می برد.

پدر او عامل روس و خودش عامل سیا و صهیونیسم است. او در طول ماه های انقلاب، فرماندهی عملیات علیه مبارزان مسلمان و خواهان جمهوری اسلامی را برعهده داشته است.

تیمسار بی آنکه سخنی بگوید همه حرفها را می شنید و بر خلاف خیلی دیگر از ژنرالها عصبی نمی شد و از جایش نمی پرید. پس از سه جلسه وقتی که خلخالی از او خواست که از خود دفاع کند.

از جایش برخواست و خیلی شمرده گفت: آنچه را که شما مطرح کردید آنقدر بی اساس است که من لزومی به پاسخ گفتن به آن نمی بینم اما چند دروغ بزرگ گفتید که همراه با اتهام زدن های شما نشان می دهد که حکم شما علیه من قبلا صادر شده و همچنین حکایتگر این حقیقت است که فقط و فقط قصد ویرانی کشور من و ارتش سرزمین مرا دارید.

پدر من جاسوس روس نبود، بلکه افسری ایرانی بود که در روسیه درس خوانده، من هم هرگز عامل کشوری نبودام بلکه در آمریکا به عنوان بهترین و با استعدادترین خلبان ایرانی، بر اوج ابرها پرواز می کردم.

حال شما چگونه به خود اجازه می دهید به من تهمت خیانت بزنید. شما از خود خجالت نمی کشید شما از مردم شرم نمی کنید؟ شما از هزاران جوان ایرانی که من با همه تلاش در راه فراهم کردن وسایل ورزشی و ایجاد امکانات جهت تربیت روح و جسم آنها، در ماه های گذشته کوشیده ام، شرم نمی کنید؟ شما که هستید ؟ آیا کسانی را می شناسید که چون شما بر هر آنچه ملی و ایرانی است تیغ بکشند؟

آقایان من پنجاه ویک سال به خوبی و نیکی زندگی کرده ام و قرارگاهم آسمان ها بود. پاسخی به شما ندارم ولی مطمئن باشید که مردم ایران خیلی زود از خواب فعلی بیدار می شوند آنگاه شما هستید و خشم ملتی که به تار و پود شما آتش می کشد.

جهانبانی همه این حرف ها را با همان خونسردی گفت که در روز 14 بهمن با من حرف زده بود، همین خونسردی باعث شد که تمام اعضای دادگاه از جمله خلخالی در جایشان میخکوب شوند و زبانشان بند بیاید.

لحظاتی بعد ژنرال را بردند، نگاهی به حاضران کرد و با سر خداحافظی تلخی با من و نویسنده ای فرانسوی که از "لیبراسیون" آمده بود نمود.

وقتی سپهبد جهانبانی را برای محاکمه آوردند ، کاغذی بر گردنش انداختند تا جرمش را بنویسند ، اما او جرمی نداشت و کسی نیز نبود که شهادت دهد. پس چون نتوانسته بودند به وی جرمی نسبت دهند بر روی کاغذ سفید نوشتند: سپهبد نادر جهانبانی عامل فساد.

این نوشته بدان جهت بر روی آن کاغذ سفید نقش بست که روح آزاده سپهبد را در هم بشکنند اما روح جهانبانی همانند عقابی در آسمان به ملکوت پیوست.

اجازه بدید که تنها به ۲ نمونه از شاهکارهای این روان شاد اشاره کنم:

در زمان فرمانروايي " حسن البكر " حاكم وقت عراق اختلافات مرزي با دولت ايران به وجود مي آيد.

طرفين در آماده باش كامل به سر مي برند. در اون هنگام جت هاي جنگنده ايران مرتب در خط مرزي به گشت زني مي پردازند. در يكي از روزهايي كه ژنرال نادر جهانباني مشغول گشت زني بود به ناگاه توسط پنج جت جنگنده ارتش عراق محاصره مي شود. در اين گونه شرايط خلبان چاره اي جز تسليم ندارد. چون چهار فروند هواپيماي متخاصم از چهار طرف شكاري ايران رو محاصره كرده و يك فروند هم از جلو در حركت است تا راه را نشون دهد .

تيمسار خيلي خونسرد به همراه شكاري هاي دشمن راهي عراق مي شود. با نزديك شدن به منظقه فرودگاه ، هواپيماي جلويي به زمين مي نشيند... چهانباني دور موتور را كم مي كند و بعد از دقايقي چرخ هاي هواپيما رو هم پائين مي آورد...

خلبانان دشمن وقتي وضعيت جت جنگنده ايراني رو مي بينند كه در حال فرود است، هر يك به سمتي رفته تا جت جنگنده ايراني به زمين بشيند. تيمسار آروم آروم به سمت باند فرود دشمن نزديك و نزديك تر مي شود. سرعت هر لحظه كم تر مي گردد. تا جايي كه از اون بالا شكاري هاي عراقي مي بينند كه هواپيما سر باند و در حال فرود است....

اما به محض اين كه چرخ هواپيما سطح باند رو لمس مي نمايد..... ژنرال چشم آبي با فشار آوردن مجدد بر دسته گاز ، به صورت وارو از زمين كنده مي شود و با استفاده از نيروي كمكي پس سوز ، همان طور در حالت پشت هواپيما به سمت زمين و چرخ ها رو به آسمان ، با سرعت سرسام آوري از منطقه دور مي شود... هواپيماهاي عراقي كه سرعت خود را كم كرده بودند و براي فرود آمده مي شدند تا به خود آمده و بر سرعت خود افزودند، هواپيما در خاك ايران بود.

يك روز يك فروند فانتوم نيروي هوايي كه براي گشت زني رفته بود. وقتي به حوالي آسمان شهر ساوه مي رسد دچار نقص فني گشته و كنترل هواپيما نا ممكن مي گردد.. اين رو هم بگم كه اكثر خلبانان به خاطر تعلق خاطري كه به پرنده آهنين خويش دارند، علي رغم تآكيد قانون مبني بر پرش به وسيله چتر نجات، آن ها تا آخرين ثانيه ها سعي در كنترل آن دارند.

ما در همين جنگ با عراق خيلي از بهترين خلبان ها را به خاطر اين مسئله از دست داديم. و آن ها موفق به پرش به موقع نشدند .

همون طور كه مي دانيد اگه ارتفاع يك فروند شكاري خيلي به زمين نزديك بشه ، عملكرد چتر نجات قطعي نيست. و ممكنه به سمت زمين راكب خود را بكوبد . به هرحال آن روز هم آن افسر خلبان نهايت سعي خود رو کرد و هواپيماي فانتوم خود رو در جاده ساوه به زمين مي نشاند...با فرود اضطراري هواپيما در جاده كه با دشواري خاصي هم همراه بود.

اون هم هواپيماي شكاري كه در باند آسفالت طولاني با چتري كه از عقب هواپيما باز مي شود به زحمت مي نشيند.

چه برسه به جاده پر چاله و چوله اون زمان كه ماشين ها و كاميون ها هم در حال عبور بودند!! كلي مستشار امريكايي به همراه مسئولين نيروي هوايي و متخصصان مربوطه مثل مور و ملخ مي ريزند اون جا.

هر كس يك نظري مي دهد. آخرين نظر كارشناسي چنين بود كه شكاري فوق با جدا نمودن بال هايش آن را سوار تريلي كرده و جهت تعمير به مهرآباد ببرند. وقتي موضوع به گوش جهانباني مي رسد. خود به منطقه رفته و از نزديك آن جا رو بررسي مي نمايد. و سپس اظهار مي دارد هواپيما رو همين جا تعمير نمائيد خودم با آن به سوي تهران پرواز مي كنم.

مستشاران امريكايي با دليل و مدرك ثابت مي كنند كه اين پرواز امكان پذير نيست. زيرا با موانعي كه در سر راه است امكان بلند شدن در حد صفر است. حتي پا را فراتر گذاشته و با قاطعيت مي گويند تنها يك در صد اين امكان وجود دارد و نود و نه درصد شكاري به ساختمان برخورد مي نمايد.

مي دونيد كه امريكايي ها خيلي دقيق هستند. و چه بسا بارها اون فاصله هواپيما رو تا ساختمون مورد نظر متر كرده بودند.

جواب جهانباني به امريكايي ها ، اونا رو واقعآ شوكه مي كنه. ژنرال مي گويد اگه يك درصد امكان پذير باشه من با همون يك درصد بلند مي شوم. در نهايت بعد از چند روز تلاش متخصصان نيروي هوايي روز موعود فرا مي رسه.

تيمسار پشت كابين اف - ۴ نشسته و موتور هاي آن رو روشن مي نمايد. نفس تو سينه همگان حبس شده بود. همه يقين داشتند كه شكاري به ساختمان بر خورد خواهد نمود. حتي خوش بينانه ترين متخصصان هم چنين برداشتي داشتند. ژنرال با خونسردي درپوش كابين را مي بندد. با اشاره دست او موانع چوبي از زير چرخ هاي هواپيما برداشته مي شود و در حالي كه لبخند به لب داشت با جلو بردن دسته گاز حداكثر نيرو را به موتور ها وارد مي كند.

صداي غرش موتورهاي جت جنگنده تا كيلومتر ها شنيده مي شود. و در يك آن با آزاد كردن ترمز ها هواپيما در جاده به راه مي افتد... با هر تكان هواپيما، آگاهان منتظر وقوع فاجعه اي مي شوند و عاقبت هواپيما در نزديكي ساختمان از زمين كنده مي شود... به گفته شاهدان تيمسار ميلي متري از روي ساختمان مرگ، پرنده رو به آسمان مي برد. و دقايقي بعد به ارابه هاي فرود، اجازه لمس باند مهر آباد رو مي دهد...

این چنین ژنرالی را در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در زندان قصر با حکم صادق خلخالی تیرباران کردند.

کمالی یکی از تفنگ چی های خلخالی بعدها برایمان گفت: تیمسار جهانبانی اجازه نداده بود چشمش را ببندند چون که می خواست شاهد پرواز گلوله ها باشد...

درود بی پایان باد بر همه مردان مردی که به زخم نامردی از پای در آمدند ولی حسرت ذلت پذیری را بر دل زبونان ابدی تاریخ گذاشتند...

برگرفته از:

تارنمای بهروز مدرسی (خلبان اسبق نیروی هوایی) / تارنمای ویکی‌پدیا

آیاخمینی از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ بی‌اطلاع بوده؟!

2010-06-08T06:13:00.000-07:00

طرح این مساله که آیت‌الله خمینی از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ بی‌اطلاع بوده، آن هم در زمانی که دیگر اثری از آیت‌الله منتظری نیست، شاهکاری است که نمی‌توان از کنارش به راحتی گذشت.

سوال آقای کروبی از آیت‌الله موسوی اردبیلی جذابیت‌های زیادی دارد! چرا که این آقای موسوی اردبیلی بود که روند اعدام‌ها برایش ایجاد سوال کرد و از طریق احمد خمینی جویای علل برخورد با «منافقین» شد.

موسوی اردبیلی از رهبر وقت در باره علل برخورد می‌پرسد…پاسخ چنین است:

پدر بزرگوار حضرت امام مدظله‏العالى‏

پس از عرض سلام، آیت ‏الله موسوی اردبیلى در مورد حکم اخیر حضرتعالى درباره منافقین ابهاماتى داشته‏اند که تلفنى در سه سوال مطرح کردند:

۱- آیا این حکم مربوط به آنهاست که در زندانها بوده‏‌اند و محاکمه شده‌‏اند و محکوم به اعدام گشته‌‏اند ولى تغییر موضع نداده‏اند و هنوز هم حکم در مورد آنها اجرا نشده است، یا آنهایى که حتى محاکمه هم نشده‏اند محکوم به اعدامند؟

۲- آیا منافقین که محکوم به زندان محدود شده‏‌اند و مقدارى از زندانشان را هم کشیده‏اند ولى بر سرموضع نفاق مى‏باشند محکوم به اعدام می‌‏باشند؟

۳- در مورد رسیدگى به وضع منافقین آیا پرونده‏هاى منافقینى که در شهرستان‌هائى که خود استقلال قضائى دارند و تابع مرکز استان نیستند باید به مرکز استان ارسال گردد یا خود مى‏توانند مستقلا عمل کنند؟

فرزند شما، احمد
اما پاسخ آیت الله خمینی به سوال‌ها چه بود؟

بسمه ‏تعالى‏
در تمام موارد فوق هر کس در هر مرحله اگر بر سر نفاق باشد حکمش اعدام است، سریعا دشمنان اسلام را نابود کنید، در مورد رسیدگى به وضع پرونده‏ها در هر صورت که حکم سریعتر انجام گردد همان مورد نظر است.

جالب است وقتی آیت‌الله منتظری با نیری – قاضی شرع اوین ، اشراقی – دادستان و پور محمدی نماینده وزارت اطلاعات صحبت می‌کند و به آنها می‌گوید: «گفتن الان محرم است حداقل در محرم از اعدامها دست نگه دارید. آقای نیری گفت ما تا الان ۷۵۰ نفر را در تهران اعدام کرده‌ایم ، ۲۰۰ نفر را هم به عنوان سر موضع از بقیه جدا کرده‌ایم کلک اینها را هم بکنیم بعد هر چه بفرمائید.»

حالا ۲۲ سال از آن زمان گذشته، دادستان تهران متلکی به میرحسین موسوی انداخته و بعد از ۲۲ سال مهدی کروبی به دنبال درک واقعیت یا به عبارتی، روایتی «رحمانی» از ماجرا است.

بعضی می‌گویند که نامه آیت‌الله خمینی به آقای منتظری رد سال ۱۳۶۸، واقعی نیست…اما آیا کسی هم هست که در نامه تابستان ۱۳۶۷ تردید کند که مال «امام» بوده یا نبوده است؟

گرچه باز شدن کاملا ماجرا اندکی تلخ است، اما کمک می‌کند واقعیت‌ها را دریابیم. ما مشکلی که می‌بینم این است که جماعت به دنبال واقعیت نمی‌گردند، بلکه «حقیقت»ی دارند که معیارشان شده و بر آن پایه منافع‌شان را تنظیم می‌کنند.

جنگ زرگری

2010-04-21T00:13:00.000-07:00

مقاله ای از زنده یاد احمد کسروی می خواندم به نام گام هائی در راه الفبا که خواندن اون روهنوز تمام نکردم ولی به نظرم جای تامل بسیار دارد.

اکثر صبح ها بعد از رساندن پسرم به مدرسه از جلوی دکه روزنامه فروشی می گذرم چند لحظه ای مکث می کنم و عناوین روز نامه ها رامروری می کنم و از روز نامه ای که حرفی متفاوت داشته باشه استقبال می کنم اکثر تیترها شبیه هم اکثر حرفها دروغ ، وعده و وعید یا دعوای زرگری حزب راست و چپ!!

روزنامه ها تریبونی هستند برای احزاب مخالف ، برای ادامه افیونی به نام جمهوری اسلامی برای ادامه منحوس یک نظام توتالیتره و رئیس جمهوری پو پولیسم همه اینها تداعی یک تئوری توطئه است بر علیه یک مردم، اما سئوال اینجاست این مردم لایق این بدبختی هستند؟!

یاد جمله معروف هوشنگ معین زاده در کتاب آیا خدا مرده است؟همیشه خود خواهی اغنیائ جهل و نادانی فقرا، مصلحت حاکمان و سود ملایان بزرگترین عامل و مانع در شناخت حقیقت است.

هرشخصی می تواند در این جامعه خودش رو در هر طبقه ای که هست با این جمله ارزش یابی کنه اگر ثروتمنده دست از خودخواهی برداره اگر فقیر با مطالعه مشکل جهل رو حل کنه اگر به نحوی کارمند و جیره خور دولت دست از مصلحت اندیشی برداره و اگر ملاست دست از این دکان دینداری بکشه وبه کار ارزشمندی رو بیاره بسیاری از این مشکلات حل میشه پس این مردم تا مدامی که این روش رو دارند لایق این بدبختی هستند !!

جیک جیک جیک

2010-02-09T06:34:00.000-08:00

ابر تیره کنار افق را می پوشاند،و تهدید کنان پیش می آمد. چلچله ساز سفر می بست، و بلبل هنوز ترانه می خواند.باغ با رنگ و نوای پاییز بر آسمان آبی لبخند می زد.زندگی هنوز خوش بود...

ابرها بر پشت باد از هر سو تاختن آوردند.گل ها رنگ باختند.درختان به خود لرزیدند.قمری به کنجی خزید.بلبل خاموش ماند.باغ،نیم عریان،به گوشه ای از آسمان که هنوز آبی بود چشم داشت.

باد زوزه می کشید.رعد دندان می سایید.ابرسیاه پهنه آسمان را می پوشاند،و با سنگینی بیش تری رو به نشیب می نهاد.فرزندان باغ پژمرده به خاک می افتادند.گفتی چیزی را از مرگ گریزی نبود.

آسمان دیگر دیده نمی شد.دانه های برف چرخ زنان فرو می بارید.باغ در کفنی سرد و سفید فرو می رفت.خاموشی تیره ای بر جهان سنگینی می نمود.تنها زاغان مانند گروهی کفن دزد قار می کردند و سرمست غارت بودند.

اما در ماتمکده سرد باغ،بر شاخ درختان سفید پوش،یا بر پهنه یخ بسته آبگیر،آواز پر افسوس گنجشکان گرسنه و سرما زده به گوش می رسید:

جیک جیک جیک،آن روز خواهد رسید:

زمین زیر کفن برف خواهد جنبید.

جیک جیک جیک ،نزدیک شده است آن روز

که روشن بخندد آسمان دل افروز.

جیک جیک جیک،بهار خواهد رسید:

بنفشه میان سبزها خواهد دمید.

جیک جیک جیک،شکوفه خواهد شکفت:

دیگر از ما خورشید رو نخواهد نهفت.

جیک جیک جیک،ای باد زمستانی،

آن روز از یاد ها گم شوی به آسانی !

م .ا.به آذین

قهرمان

2010-02-09T06:28:00.000-08:00

برو.پیش برو.به نیروی پاها، به تلاش زانوان، به دو آرنج خراشیده،با سر انگشتان خونین...
برو .پیش برو.از یاد مبر:بایدبروی.باید برسی.از افتادنت باک نیست.بروتا دیگران بروند:تا دیگران برسند.سنگین ترین بار تو این تن تواست.سبکش گیر.تا آنچه در تواست همه نیرو باشد-نیروی پیکار!
امروز پاره سنگی را به زحمت می غلتانی.باشد هم که سنگ بر سینه ات بگذرد و استخوانت در هم شکند.باک نیست.به زودی کوه ها به حرکت آیند.آنگاه تو آن یک تن نزار نیستی ،هزار ها تنی ! تو را اگر درهم شکنند،کوها را کی توانند شکست؟ شکست تو شکست نیست،اما فیروزی تو بنیاد فیروزی انسان است !
برو.پیش برو ای تن تنها!ای مرد آینده !
م.ا.به آذین.محمود اعتماد زاده

یک ایمیل جالب

2009-10-01T08:58:00.000-07:00

Paradox of Our Times

مغايرتهای زمان ما

Today we have bigger houses and smaller families; more conveniences, but less time

ما امروزه خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داريم؛ راحتی بيشتر اما زمان کمتر

we have more degrees, but less common sense; more knowledge, but less judgment

مدارک تحصيلی بالاتر اما درک عمومی پايين تر ؛ آگاهی بيشتر اما قدرت تشخيص کمتر داريم

We have more experts, but more problems; more medicine, but less wellness

متخصصان بيشتر اما مشکلات نيز بيشتر؛ داروهای بيشتر اما سلامتی کمتر

We spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get to angry too quickly, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too often, and pray too seldom

بدون ملاحظه ايام را می گذرانيم، خيلی کم می خنديم، خيلی تند رانندگی می کنيم، خيلی زود عصبانی می شويم، تا ديروقت بيدار می مانيم، خيلی خسته از خواب برمی خيزيم، خيلی کم مطالعه می کنيم، اغلب اوقات تلويزيون نگاه می کنيم

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too little and lie too often

چندين برابر مايملک داريم اما ارزشهايمان کمتر شده است. خيلی زياد صحبت مي کنيم، به اندازه کافی دوست نمي داريم و خيلی زياد دروغ می گوييم

We've learned how to make a living, but not a life; we've added years to life, not life to years

زندگی ساختن را ياد گرفته ايم اما نه زندگی کردن را ؛ تنها به زندگی سالهای عمر را افزوده ايم و نه زندگی را به سالهای عمرمان

We have taller buildings, but shorter tempers; wider freeways, but narrower viewpoints

ما ساختمانهای بلندتر داريم اما طبع کوتاه تر، بزرگراه های پهن تر اما ديدگاه های باريکتر

We spend more, but have less; we buy more, but enjoy it less

بيشتر خرج می کنيم اما کمتر داريم، بيشتر می خريم اما کمتر لذت می بريم

We've been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet the new neighbor

ما تا ماه رفته و برگشته ايم اما قادر نيستيم برای ملاقات همسايه جديدمان از يک سوی خيابان به آن سو برويم

We've conquered outer space, but not inner space. We've split the atom, but not our prejudice

فضا بيرون را فتح کرده ايم اما نه فضا درون را، ما اتم را شکافته ايم اما نه تعصب خود را

we write more, but learn less; plan more, but accomplish less

بيشتر مي نويسيم اما کمتر ياد مي گيريم، بيشتر برنامه مي ريزيم اما کمتر به انجام مي رسانيم

We've learned to rush, but not to wait; we have higher incomes, but lower morals

عجله کردن را آموخته ايم و نه صبر کردن، درآمدهای بالاتری داريم اما اصول اخلاقی پايين تر

We build more computers to hold more information, to produce more copies, but have less communication. We are long on quantity, but short on quality

کامپيوترهای بيشتری مي سازيم تا اطلاعات بيشتری نگهداری کنيم، تا رونوشت های بيشتری توليد کنيم، اما ارتباطات کمتری داريم. ما کميت بيشتر اما کيفيت کمتری داريم

These are the times of fast foods and slow digestion; tall men and short character; steep profits and shallow relationships

اکنون زمان غذاهای آماده اما دير هضم است، مردان بلند قامت اما شخصيت های پست، سودهای کلان اما روابط سطحی

More leisure and less fun; more kinds of food, but less nutrition; two incomes, but more divorce; fancier houses, but broken homes

فرصت بيشتر اما تفريح کمتر، تنوع غذای بيشتر اما تغذيه ناسالم تر؛ درآمد بيشتر اما طلاق بيشتر؛ منازل رويايی اما خانواده های از هم پاشيده

That's why I propose, that as of today, you do not keep anything for a special occasion, because every day that you live is a special occasion

بدين دليل است که پيشنهاد مي کنم از امروز شما هيچ چيز را برای موقعيتهای خاص نگذاريد، زيرا هر روز زندگی يک موقعيت خاص است

Search for knowledge, read more, sit on your front porch and admire the view without paying attention to your needs

در جستجو دانش باشيد، بيشتر بخوانيد، در ايوان بنشينيد و منظره را تحسين کنيد بدون آنکه توجهی به نيازهايتان داشته باشيد

Spend more time with your family and friends, eat your favorite foods, and visit the places you love

زمان بيشتری را با خانواده و دوستانتان بگذرانيد، غذای مورد علاقه تان را بخوريد و جاهايی را که دوست داريد ببينيد

Life is a chain of moment of enjoyment, not only about survival

زندگی فقط حفظ بقاء نيست، بلکه زنجيره ای ازلحظه های لذتبخش است

Use your crystal goblets. Do not save your best perfume, and use it every time you feel you want it

از جام کريستال خود استفاده کنيد، بهترين عطرتان را برای روز مبادا نگه نداريد و هر لحظه که دوست داريد از آن استفاده کنيد

Remove from your vocabulary phrases like "one of these days" and "someday". Let's write that letter we thought of writing "one of these days "

عباراتی مانند "يکی از اين روزها" و "روزی" را از فرهنگ لغت خود خارج کنيد. بياييد نامه ای را که قصد داشتيم "يکی از اين روزها" بنويسيم همين امروز بنويسيم

Let's tell our families and friends how much we love them. Do not delay anything that adds laughter and joy to your life

بياييد به خانواده و دوستانمان بگوييم که چقدر آنها را دوست داريم. هيچ چيزی را که مي تواند به خنده و شادی شما بيفزايد به تاُخير نيندازيد

Every day, every hour, and every minute is special. And you don't know if it will be your last

هر روز، هر ساعت و هر دقيقه خاص است و شما نميدانيد که شايد آن مي تواند آخرين لحظه باشد

If you're too busy to take the time to send this message to someone you love, and you tell yourself you will send it "one of these days ". Just think…"One of these days ", you may not be here to send it !

اگر شما آنقدر گرفتاريد که وقت نداريد اين پيغام را برای کسانيکه دوست داريد بفرستيد، و به خودتان مي گوييد که "يکی از اين روزها" آنرا خواهم فرستاد، فقط فکر کنيد ... "يکی از اين روزها" ممکن است شما اينجا نباشيد که آنرا بفرستيد!

شعری از سیمین بهبهانی

2009-09-17T06:03:00.000-07:00

قلم چرخید و فرمان را گرفتند

ورق برگشت و ایران را گرفتند

به تیتر «شاه رفت ِ» اطلاعات

توجه کرده کیهان را گرفتند

چپ و مذهب گره خوردند و شیخان

شبانه جای شاهان را گرفتند

همه ازحجره‌ها بیرون خزیدند

به سرعت سقف و ایوان را گرفتند

گرفتند و گرفتن کارشان شد

هرآنچه خواستند آن را گرفتند

به هر انگیزه و با هر بهانه

مسلمان نامسلمان را گرفتند

به جرم بدحجابی، بد لباسی

زنان را نیز، مردان را گرفتند

سراغ سفره ها، نفتی نیامد

ولیکن در عوض نان راگرفتند

یکی نان خواست بردندش به زندان

از آن بیچاره دندان را گرفتند

یکی آفتابه دزدی گشت افشاء

به دست آفتابه داشت آن را گرفتند

یکی خان بود از حیث چپاول

دوتا مستخدم خان را گرفتند

فلان ملا مخالف داشت بسیار

مخالف‌های ایشان را گرفتند

بده مژده به دزدان خزانه

که شاکی‌های آنان را گرفتند

چو شد در آستان قدس دزدی

گداهای خراسان را گرفتند

به جرم اختلاس شرکت نفت

برادرهای دربان را گرفتند

نمیخواهند چون خر را بگیرند

محبت کرده پالان را گرفتند

غذا را آشپز چون شور میکرد

سر سفره نمکدان را گرفتند

چو آمد سقف مهمانخانه پائین

به حکم شرع مهمان را گرفتند

به قم از روی توضیح‌المسائل

همه اغلاط قرآن را گرفتند

به جرم ارتداد از دین اسلام

دوباره شیخ صنعان را گرفتند

به این گله دوتا گرگ خودی زد

خدائی شد که چوپان را گرفتند

به ما درد و مرض دادند بسیار

دلیلش اینکه درمان راگرفتند

مقام رهبری هم شعر میگفت

ز دستش بند تنبان را گرفتند

همه این‌ها جهنم، این خلایق

ز مردم دین و ایمان را گرفتند
در مورد آخرین بیت،این جزو محاسن این حکومت بود

خطاب به سلطان

2009-09-12T23:29:00.000-07:00

در سخنان نماز جمعه هفته گذشته تهران سلطان خامنه ای در پشت تریبون اشاره کرد که علی با خوارج محکم برخورد کردو خود را با علی صدر اسلام مقایسه کرد

باید از سلطان پرسید دلیل بدتر از گناه می آوری؟!...

مگر علی در برخورد با خوارج درست عمل کرد؟!..

مگر برخوردعلی با یهودیان بنی غریظه نمادی از شرافت و انسانیت بود؟!..

به راستی تو از نوادگان همان خونخوار و دژخیم اسلام هستی که اینگونه بر دیکتاتوری خود پافشاری و به تهدید هر اندیشه آزادی می پردازی

خمینی در این باره گفته است روز خوارج روزی است که علی شمشیرش را کشید و این فاسد ها را مثل غده سرطانی درو کردو تمامشان را کشت آنروز یوم الله بود یعنی روز خوشی و شادمانی الله،شادمانی الله از کشتار دلخراش پیروان قرآنش!!..

از سخنرانی هفده شهریور ماه پنجاه و هفت

پیشینه دفتر های دینی نشان میدهد که علی به فرمان محمد در یک روز هفت صد تن مردو یک زن زیبا بنام حسنی القریظی از خاندان بنی قریظه یهودرا به یاری زبیرعموی محمد سر بریده است.

دفتر منتهی المال قمی برگ73قصص انبیاء نوشته اسحاق نیشابوری،سربریدن بنی غریظه،تاریخ طبری پوشینه سوم برگ های 1088-1091،نفائسالعیون شمس الدین محمد آملی برگ 54،پرتو اسلام احمد امینی پوشینه نخست برگ 117

ازکتاب علی نماد شیعه گری از ستار رحیمیhttp://groups.google.com/group/jonbesh-mosalemat-amiz-iran/files

او خدائی است که به من و تو و به هر انسان دیگر و سایر مخلوقاتش کاری ندارد و می گوید:

2009-09-09T23:42:00.000-07:00

حیات یافته اید!مبارکتان باد!زندگی کنید!خوب هم زندگی کنید!و اگر هنری دارید.بکوشید تابرای خود و دیگران مفید باشیدو برای یکدیگر آسایش به ارمغان آورید.

دکتر هوشنگ معین زاده در خیام و آن دروغ دلاویز

نه بزرگ دانشگاه به دخالت کودتا

2009-09-08T09:31:00.000-07:00

عکس متعلق به بنده نیست

در پی اظهارات سلطان خامنه ای در حلقه‌ی دانشجویی حامی، و تاکید وی بر لزوم بازبینی علوم انسانی تدریسی در دانشگاه‌ها توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی، روز گذشته رئیس پژوهشگاه علوم انسانی از تشکیل کمیته‌ای ویژه برای بازبینی سرفصل دروس علوم انسانی در این پژوهشگاه به درخواست شورای عالی انقلاب فرهنگی خبر داد.

تحرکات اخیر در راستای ایجاد محدودیت برای تدریس علوم انسانی یا گام برداشتن در راستای قلب ماهیت این علوم، دانشجویان و اساتید علوم انسانی را در مقابل این پرسش قرار داده است که «این بار قضیه تا چه اندازه جدی است؟»

بحث از اسلامی کردن دانشگاه‌ها ـ که علوم انسانی در خط مقدم این اسلامی کردن قرار دارند ـ بحث بدیع و بی‌سابقه‌ای نیست. هجمه به علوم انسانی نیز سابقه‌ای دراز در طول حیات کوتاه این علوم در ایران دارد. اما اکنون، شرایط ویژه‌ی سیاسی و اجتماعی، سبب شده که به دور جدید تهاجم به علوم انسانی با دید دیگری بنگریم.

پیش از پرداختن به بحث اصلی مقاله، لازم است که مروری کوتاه بر سابقه‌ی اقدامات و اظهارنظرهایی از این دست داشته باشیم. نخستین حلقه از اقدامات تهاجمی نسبت به علوم انسانی، به سال‌های آغازین انقلاب اسلامی 57 بازمی‌گردد؛ اقداماتی که در نهایت با تعطیلی دانشگاه و طرح انقلاب فرهنگی خاتمه یافت. بهانه‌ی لازم برای این حلقه از اقدامات، تبدیل دانشگاه به عرصه‌ی زد و خورد نیروهای سیاسی در سال های آغازین انقلاب بود. سخنرانی هاشمی در دانشگاه تبریز که در اثر درگیری دانشجویان هوادار مجاهدین خلق با اعضای انجمن اسلامی دانشگاه تبریز به آشوب کشیده شد، سبب کلید خوردن پروژه‌ی انقلاب فرهنگی شد. دانشگاه تبریز و اندکی بعد دانشگاه علم و صنعت در پی تصرف دفاتر دانشجویان هوادار مجاهدین خلق توسط دانشجویان عضو انجمن اسلامی، تعطیل شد و در پی این حادثه زمینه‌ی لازم برای تعطیلی دانشگاه‌ها و اجرای پروژه‌ی انقلاب فرهنگی فراهم گردید.(1) پس از مخالفت با تزهایی چون اداره دانشگاه ها به دست مجلس(این تز بنی صدر و اطرافیانش بود) تصمیم شورای انقلاب بر این شد که ستادی با عضویت جواد باهنر، مهدی ربانی املشی، حسن حبیبی، عبدالکریم سروش، شمس آل احمد، جلال الدین فارسی و علی شریعتمداری با نام ستاد انقلاب فرهنگی تشکیل شود. این ستاد اهداف خود را حذف واحدهای درسی غیر اسلامی، اخراج استادان ضد اسلام و انقلاب، تربیت اساتید انقلابی، گزینش دانشجویان، اسلامی کردن دانشگاه‌ها، تغییر برنامه آموزشی و حذف رشته‌هایی که علوم کاذب نامیده می‌شد (برخی رشته های هنری از جمله موسیقی و تئاتر) قرار داد و در مدت کوتاهی توانست در سه هدف پاک‌سازی دانشجویان، استادان و کتابخانه را انجام دهد.(2)

پس از این مقطع حذف و تصفیه، اقدامات موضعی نظیر جلوگیری از گزینش دانشجویان و اساتید «غیرخودی» به رویه‌ای ثابت برای دانشگاه‌ها بدل گردید؛ اما در خصوص سرفصل دروس تدریسی، به تدریج و به ویژه در طی دهه‌ی هفتاد، با تفویض اختیارات بیشتر به دانشگاه‌ها، گشایشی نسبی در آموزش علوم انسانی پدید آمد و انگاره‌هایی نظیر غیراسلامی نامیدن علوم انسانی به تدریج رنگ باخت. طی داوزده سال اخیر، این گشاش نسبی البته به طور متناوب با موضع‌گیری مقامات حکومتی و حوزوی مورد تحدید و تهدید قرار می‌گیرد. در مردادماه 1376 بود که در پی اظهارات رهبری، شورایی با عنوان شورای اسلامی شدن دانشگاه‌ها در زیرمجموعه شورای عالی انقلاب فرهنگی تشکیل گردید. اساسنامه این شورا به غایت مبهم و کلی است و در طی دوازده سال گذشته تقریباً هیچ اقدام عینی‌ای از سوی این شورا صورت نگرفت. بدین ترتیب، این شورا را باید شورایی فرمالیته از جنس شوراهایی که هر ساله با نام‌گذاری سال توسط رهبری تشکیل می‌گردد، تلقی کرد که صرفاً برای نشان دادن اهمیت منویات رهبری شکل می‌گیرند و عملاً به جز تخصیص ردیفی از بودجه‌ی نهادهای دولتی، هیچ اقدامی صورت نمی‌دهند.

در کنار آیت‌الله خامنه‌ای که از سال 1376 در اندیشه اسلامی کردن دانشگاه‌ها بوده، مصباح یزدی از جمله ثابت‌قدم‌ترین روحانیون حوزه در امر ایراد اتهام به دانشگاه و پیگیری مساله‌ی اسلامی کردن دانشگاه‌ها(3) بوده است. در طی چهار سال اخیر، اسلامی کردن دانشگاه‌ها رنگ و بوی دیگری به خود گرفت. در این مدت، وزیر علوم بارها به دیدار مصباح یزدی رفته و از لزوم اسلامی کردن دانشگاه‌ها شنید. به موازات، روحانیون نظیر آیات جوادی آملی و امامی کاشانی نیز در این سال‌ها به پیگیری مساله‌ی اسلامی کردن دانشگاه‌ها در طی سخنرانی‌ها و دیدارهای خود با مقامات مسئول پرداختند تا جایی که سال گذشته جوادی آملی اظهار داشت «آنچه امروز در دانشگاه ها تدریس می‌شود، لاشه‌ای از علوم انسانی است.» با این همه، این اظهارات و موضع‌گیری‌ها در طی سال‌های گذشته هیچ‌یک به اقدامی عینی در راستای تحقق اسلامی کردن دانشگاه‌ها، نینجامید؛ چرا که اکثریت قریب به اتفاق اعضای هیات علمی دانشگاه‌ها و دانشمندان بارز علوم انسانی در کشور، این قبیل سخنان را نشنیده گرفته و فارغ از هیاهوها به کار علمی خود ادامه دادند. شاید همین بی‌دستاوردی حامیان اسلامی کردن دانشگاه‌ها بود که مصباح یزدی و هوادارنش را از چند سال پیش بر آن داشت که پروژه‌ی خود را از مدارس آغاز کنند و واگذاری اداره‌ی بیش از پنج هزار مدرسه به حوزه‌ی علمیه‌ی قم در اردیبهشت‌ماه سال 1388 در همین راستا صورت گرفت.

در هر صورت، پس از انقلاب فرهنگی که در سال 1358 رخ داد و به شدت دانشگاه‌ها را تحت تاثیر قرار داد، طی دهه‌ی اخیر مسائلی نظیر اسلامی کردن دانشگاه‌ها نمودی جدی نداشته و صرفاً در حد طرح بحث بوده است. اما آیا باید هجمه‌های اخیر به علوم انسانی را نیز در ردیف همین اقدامات دوازده سال اخیر به شمار آورد؟

مختصات فعلی جامعه ‌و آرایش نیروهای سیاسی، ما را بر آن می دارد که به شکل جدی‌تری به موج جدید تهاجم به علوم انسانی بنگریم. یک راهکار در مواجهه با هجمه‌های اخیر این است که همچون سال‌های گذشته که بارها دانشگاه و علوم انسانی مورد تهاجم قرار می‌گرفتند، بی‌تفاوتی پیشه کرده و به کار خود ادامه دهیم. کارآمدی چنین رویکردی، در سال‌های اخیر به اثبات رسیده و با توجه به اینکه بدنه‌ی هیات علمی دانشگاه‌ها این قبیل مواضع را نادرست دانسته و حتی به ریشخند می‌گیرند، و با توجه به اینکه حذف و تصفیه‌ی این حجم گسترده از اساتید علوم انسانی در کشور امکان‌پذیر نیست، به نظر می‌رسد چنین رویکردی در سال‌های گذشته عقلانی و پذیرفتنی بوده است. ولی به دلایلی که در ادامه خواهد آمد، به نظر می‌رسد چنین رویکردی در مواجهه با موج جدید تهاجم، کارآیی ندارد.

رویکرد دوم، بحث و تبادل نظری با جریانی است که علوم انسانی را غربی و الحادی تلقی می‌کند و خواهان بومی کردن علوم انسانی با توجه به معیارهای اسلامی ادعایی است. بر این اساس باید با استدلال و گفتگوی منطقی با این جریان به آنها نشان داد که چنین تصوری از علوم انسانی صحیح نیست و اقدامات در راستای تحدید این علوم کامیاب نخواهند بود. اما به نظر می‌رسد این رویکرد نیز کارآیی ندارد.

برای اینکه ناکارآمدی دو رویکرد فوق مشخص گرد، باید به مختصات فعلی جامعه و دانشگاه توجه نماییم:

1. طی سال‌های گذشته اقداماتی نظیر ستاره‌دار کردن دانشجویان و بازنشسته کردن اجباری اساتید، به مثابه‌ی اقداماتی مقدماتی برای تغییر بافت دانشگاه‌ها به کار گرفته شده‌اند و اکنون زمینه‌ی ذهنی و عینی اقدامات تحدیدکننده‌ی جدیدتر فراهم شده است. این اقدامات مقدماتی با مقاومت فزاینده‌ی دانشگاهیان مواجه شده است و به ندرت توانسته به هدف غایی اقتدراگرایان که مهار دانشگاه‌ها و ساختن طبقه‌ی حامی دانشگاهی بینجامد. نمونه‌ی عینی این مساله موضع‌گیری دانشگاهیان در جریان انتخابات به نفع کاندیداهایی غیر از احمدی‌نژاد و به ویژه میرحسین موسوی بود. این موضع‌گیری نشان داد که به رغم اعمال سیاست‌های سرکوب‌‌گرانه در سال‌های اخیر، این سیاست‌ها نتیجه‌ی معکوس در پی داشته‌اند.

2. واگذاری سهمیه شهدا و ایثارگران به افراد دارای سابقه‌ی عضویت در بسیج، گامی حساب‌شده از سوی اقتدارگرایان برای تغییر بافت دانشگاه‌هاست. گرچه این مساله نیز با واکنش نسبی دانشگاه مواجه شد ولی به نظر می‌رسد در سال‌های گذشته این گام عملیاتی شده و در آینده با صراحت و جدیت بیشتر و به شکل علنی و کاملاً رسمی ادامه خواهد یافت. هدف از این اقدام نیز تغییر بافت دانشگاه‌ها به نفع اقتدارگرایان و به اصطلاح مهار دانشگاه از درون خود دانشگاه است.

3. ناآرامی‌های اخیر در عرصه‌ی سیاسی که به شکل‌گیری فراگیرترین و عمیق‌ترین جنبش اعتراضی در طی دوران حیات جمهوری اسلامی انجامیده است، به شدت اقتدارگرایان را از اینکه دانشگاه مجدداً به کانون مقاومتی علیه اقدامات آنها بدل گردد، به هراس افکنده است. در این راستا، لازم است که دانشگاه به هر طریق ممکن مهار گردد. بخشی از تلاش‌ها برای مهار دانشگاه با به‌کارگیری ابزارهای امنیتی و قضایی امکان‌پذیر است؛ اما این اقدامات به تنهایی کافی نیست. تعریف پروژه‌ی حمله به علوم انسانی، راهکار تکمیلی برای مهار دانشگاه است؛ این پروژه، همزمان، مزیت‌های زیر را به همراه دارد:

نخست اینکه علوم انسانی، ضعیف‌ترین شاخه‌ی علوم دانشگاهی به لحاظ نفوذ در نهادهای حکومتی هستند؛ اغلب مدیران و تصمیم‌سازان بدنه‌ی حکومت از فارغ‌التحصیلان رشته‌های فنی‌ـ مهندسی و تا حدودی هم پزشکی تشکیل شده‌اند؛ تعداد افرادی که تحصیلات علوم انسانی دارند و در نهادهای تصمیم گیری و اجرایی مشغول به فعالیت هستند اندک بوده و به نسبت بسیار کم است. در نتیجه، علوم انسانی به ندرت حامی‌ای در درون نهادهای تصمیم‌سازی و اجرا دارند.

دوم اینکه علوم انسانی قابلیت مطلق برای استفاده از برچسب غیراسلامی بودن دارند. تحریک حوزویان برای مقابله با علوم انسانی و مشروعیت بخشیدن به حذف و تصفیه در عرصه‌ی این علوم، به سادگی امکان‌پذیر است. در حالی که نمی‌توان به رشته‌های فنی ـ مهندسی انگ غیراسلامی بودن زد و به اقدامات برای حذف و تصفیه‌ی اساتید و دانشجویان فنی از این طریق مشروعیت بخشید.(4)
سوم اینکه اقتداگرایان می‌توانند ناآرامی‌های اخیر را به طریقی به نفوذ فکری غرب از طریق دانشگاه‌ها ـ و به طور ویژه، علوم انسانی ـ نسبت دهند و از این بابت نیز به اقدامات خود برای مقابله با دانشگاه و کلید زدن پروژه‌ی حذف و تصفیه در نزد حامیان خود، مشروعیت بخشند.

با وصف فوق، روشن است که برخورد با علوم انسانی نه برخاسته از خاستگاهی معرفتی و عقیدتی، که در واقع انتخابی استراتژیک برای کلید زدن پروژه‌ی مهار دانشگاه است. شک نباید داشت که برخورد با علوم انسانی اگر آغاز شود، به این علوم پایان نخواهد یافت؛ بلکه هدف از این پروژه، سرکوب دانشگاه به طور کلی است و تنها به دلایل پیش‌گفته است که علوم انسانی، بدل به طعمه و سیبل تهاجمات به دانشگاه شده‌اند. بی‌شک تهاجم عریان به دانشگاه، به طور مستقیم، امکان‌پذیر نیست و عقده‌گشایی از کینه‌های نسبت به دانشگاه، برای همراه کردن افکار عمومی و حوزه، نیاز به مشروعیت دارد. مواجهه با علوم انسانی مشروعیت‌بخش و پوششی فریبنده برای حمله به دانشگاه است.

اکنون می‌توان نشان داد که چرا دو راهکار قبلی در مواجهه با موج جدید تهاجم به علوم انسانی ناکارآمد است. نخست اینکه نباید نسبت به این تهاجم منفعل بود. البته متقابلاً نباید «حفظ کیان علوم انسانی» را به هدفی فی‌نفسه بدل ساخت و مساله‌ی اصلی دانشگاه را که جنایات رخ داده در روزهای پس از انتخابات است، به فراموشی سپرد. اما این بار نباید با بی‌تفاوتی محض نسبت به رویارویی با پروژه‌ی تهاجم به علوم انسانی برخورد کرد؛ شکسته شدن مقاومت دانشگاه در مقابل تهاجم به علوم انسانی، مشروعیت‌بخش گام‌های بعدی برای حذف و تصفیه‌ی گسترده‌تر در سراسر دانشگاه‌‌هاست. دوم اینکه با جریان مهاجم نمی‌توان از در بحث و مجادله و استدلال نظری و فکری مواجه شد؛ مساله‌ی این جریان مساله‌ی فکری و نظری در باب اسلامی بودن علوم انسانی نیست. اسلامی کردن علوم انسانی، صرفاً پوششی فریبنده برای سرکوب دانشگاه است. چگونه می‌توان با جریانی که از خاستگاه قدرت و منفعت و با ابزار اسلام درصدد تهاجم است، از خاستگاه استدلال معرفتی مواجه شد؟

در مواجهه با موج جدید تهاجم به علوم انسانی، لازم است دانشگاهیان، توجه خود را به چند مساله‌ی اصلی معطوف نمایند:

اول. اسلامی بودن یا نبودن علوم انسانی، مساله‌ی اصلی امروز دانشگاه (یا حداقل بخشی از آن که متولی تدریس و تحصیل این علوم است) نیست. مساله‌ی اصلی امروز دانشگاه، جنایات جریان حاکم در روزهای پس از انتخابات است.

دوم. بی‌‌تفاوتی مطلق در قبال این موج تهاجم به پیشروی بیشتر مهاجمان و رساندن کار به نقطه‌ی دلخواه که حذف و تصفیه‌ی گسترده در دانشگاه‌ها ـ در علوم انسانی و غیرانسانی ـ است، خواهد انجامید. در واقع در اینجا در میان دو سر یک طیف از اقدامات باید قرار گرفت. قرار گرفتن در نقاط ابتدایی و انتهایی این طیف، خطایی استراتژیک از سوی دانشگاه است. از یک سو تمام همّ و غم و تلاش دانشگاه نباید صرف مواجهه با این موج تهاجم شود؛ از سوی دیگر نباید به طور مطلق نسبت به این تهاجم بی‌تفاوت بود. بی‌تفاوتی در قبال این تهاجم سبب می‌شود که اقتدارگرایان، زمینه را برای کلید زدن فاز جدید پروژه‌ی تغییر بافت دانشگاه مساعد دیده و دست به کار شوند. تمرکز مطلق بر این مساله نیز سبب می‌شود که دانشگاه از رسالت اصلی خود در قبال جنایات رخ داده دور افتد.

سوم. اقتدارگرایان دریافته‌اند که دانشگاه از آغاز سال تحصیلی سکوت نخواهد کرد؛ در نتیجه بهترین دفاع را در حمله دیده‌اند. تهاجم به بخشی از دانشگاه (علوم انسانی) اقدامی پیشگیرانه برای منفعل کردن و سردرگمی در دانشگاه است. بنابراین از هم‌اکنون باید با رعایت جوانب امر به فکر تدارک اقداماتی بود که هم از افتادن در دام سناریوهای اقتدارگرایان بر حذر باشد و هم دانشگاه را به عنوان یکی از کانون‌های مقاومت علیه کودتا حفظ نماید.

(1) تاکید بر این نکته ضروری است که در بین دانشجویان عضو انجمن‌های اسلامی در زمان بروز این درگیری‌ها، دو دیدگاه وجود داشت: « در دفتر تحکیم وحدت، دانشجویان به دو دسته(این آغاز دو دستگی تحکیم وحدت بود که در تسخیر سفارت آمریکا خود را نشان داد) تقسیم شدند. دانشجویان موسوم به پیرو خط امام با این اقدام مخالفت کردند و اقلیت شامل محمود احمدی نژاد و مرتضی مبلغ در دفاع از این اقدام بیانیه‌ای صادر کردند». (منبع: « انقلاب فرهنگی یا کودتای حزبی؟»؛ شماره‌ی منتشرشده در نشریه‌ی صبح، شماره‌ی 138، ‌سه‌شنبه 1 اردیبهشت‌ماه 1388)

(2) ر. ک. به مقاله‌ی « انقلاب فرهنگی یا کودتای حزبی؟»؛ شماره‌ی منتشرشده در نشریه‌ی صبح، شماره‌ی 138، ‌سه‌شنبه 1 اردیبهشت‌ماه 1388.

(3) تذکر این نکته ضروری است که در این مقاله هر جا عنوان «اسلامی کردن دانشگاه‌ها» به کار می‌رود، مقصود همان تعبیر به کار گرفته شده توسط کسانی است که مدعی اسلامی کردن دانشگاه‌ها هستند نه مفهوم مطلقی که از این اصطلاح برداشت می‌شود. چه بسا بتوان اسلامی کردن دانشگاه‌ها را به مفهوم دیگری نیز مطرح کرد: اینکه در دانشگاه‌ها امکان آزادی بیان و کرسی‌های آزاداندیشی وجود داشته باشد؛ اینکه دانشجویی به خاطر فعالیت‌ها و اعتقاداتش از تحصیل محروم نگردد؛ اینکه استادی به خاطر غیرخودی بودن توسط فیلتر گزینش دولت اخراج یا بازنشسته اجباری نگردد؛ اینکه اداره‌ی امور دانشگاه‌ها مبتنی بر رضایت و خواسته‌ی دانشگاهیان باشد نه نهادهای برون‌دانشگاهی و ده‌ها مساله‌ی دیگر که اتفاقاً از دید ما جملگی دلیلی بر غیراسلامی بودن اداره‌ی دانشگاه‌ها توسط دولت در طی سال‌های اخیر است. بنابراین می‌توان به اسلامی کردن دانشگاه‌ها از این منظر نیز نگریست؛ اما در این نوشته هر جا از اسلامی کردن دانشگاه‌ها سخن می‌گوییم، منظور همان برداشتی است که مدعیان آن دارند یعنی بازبینی ساختاری در محتوای درسی و گزینش دانشجویان به گونه‌ای که منطبق بر معیارهای خاص آقایان از اسلام باشد.

(4) این مساله به ویژه زمانی اهمیت می‌یابد که به جهت گیری حوزه در رویدادهای اخیر توجه نماییم؛ اغلب حوزوزیان و چهره‌هایی نظیر جوادی املی و امامی کاشانی که همواره در خط مقدم بحث اسلامی کردن دانشگاه‌ها بوده‌اند، در مواجهه با جنایت‌های پس از انتخابات مواضعی برائت‌جویانه و حتی انتقادی نسبت به کودتاگران اتخاذ کردند و در حال حاضر یکی از جبهه‌های اصلی مخالفت با دولت، در حوزه‌های علمیه شکل گرفته است. اما اقداماتی نظیر معرفی وزاری زن برای کابینه یا دست گذاشتن روی علوم انسانی که از مسائل مورد حساسیت حوزه‌های علمیه است، همگی برای تخریب وجهه‌ی حوزه، بر هم زدن این جبهه‌گیری و در هم آمیختن مرزها و پیچیده کردن اردوگاه مخالفان کودتاست. با این تدبیر زیرکانه، بخشی از روحانیان حوزه‌های علمیه نیز از موضع مخالفت با دولت خارج شده و در زمره هواداران دولت در مواجهه با علوم انسانی قرار می‌گیرند؛ بدون اینکه متوجه باشند این بازی، انحرافی است.

به نقل از سایت موج آزادی

دولت فرمایشی

2009-09-07T00:53:00.000-07:00

باهنر نماینده مخالف اصول گرا اعلام کرد که اگر سفارش رهبری نبود نه تن از وزراء رای لازم رو برای تائید از مجلس بدست نمی آوردند.این جمله نشانه چیست؟
حتی نطق لاریجانی رئیس مجلس که بارها و بارها تاکید کرد سفارشات مقام معظم رهبری به عزیزان در مجلس؟!...
در حال حاضر که بسیاری از مردم و حتی نمایندگان اصول گرا رئیس جمهور برآمده را از آرای مردم نمی دانندچه برسد که نمایندگان مردم به وزرای این دولت نامشروع رای بدهند!!...
اوضاع این مملکت از خنده هم گذشته است...در عجبم از خودمان و این مردم که چگونه این نمایش خیمه شب بازی را به نظاره نشسته ایم...
بی غیرتی هم اندازه داره؟!....چه بلائی به سرمان آمده؟!...
به راستی ما وارثان تمدن هفت هزار ساله ایم؟!...
پیشنهاد می کنم به تمامی عزیزانی که نام خود رو ایرانی می گذارند از این به بعد نامی از جمهوری نبرند ...
نظام سلطنتی خامنه ای،ویاآغاز سلسله خامنه ای در ایران رو به سرزمین عقب افتاده و بی سواد ایران تبریک عرض می کنم امیدوارم که در سایه آقاتون روزگار خوشی رو در بی خبری بسر برید عمر عالیجناب بزرگ ملازادگان معظم له دامنش حفاظ اودراز باد.

تفنگت را زمین بگذار...

2009-09-04T08:16:00.000-07:00

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتش‌بار
نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده‌ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...

تصنیفی از استاد شجریان

شعراز فریدون مشیری

خطاب به دیکتاتور بی سواد

2009-09-02T06:27:00.001-07:00

علوم انسانی:

علوم انسانی مجموعه ای از علوم است که به تدریج از فلسفه جدا شده و موضوع آن عموما ً مناسبات انسانی بوده و یا ذهنیات و مصنوعاتی ذهنی در باره امور جهان است. علوم انسانی با دو دیگر علوم متفاوت است. خصلت پرسش گری علوم انسانی نسبت به مسائل انسانی بوده و سعی آن بر کاوش در مسائلی بسیار پیچیدۀ انسانی است. موضوعات انسانی خود فی حد ذاته با موضوعات علم ریاضی و تجربی متفاوت است. مسائل انسانی حاصل تجربیات بشری می باشد و از منظری انسانی ایجاد گردیده است. مقولات انسانی مسائلی فیزیکی نیست. برای مثال موضوع تاریخ عینی به معنای که جهان پیرامون ما عینی است، نمی باشد. یا در علوم اجتماعی، اجتماع مد نظر علوم اجتماعی برداشتی از اجتماع در ذهن دانشمند علوم انسانی است. موضوع آن تنها فهمی از اجتماع در ذهن سوژه است. دانشمند علوم انسانی برداشتی خاص خود از جامعه دارد، برای همین است که جامعۀ دو دانشمند اجتماعی با هم متفاوت است. از دیگر سو نمی توان از قواعدی به مانند قواعد ِ دو دسته علوم دیگر در علوم انسانی یاد کرد.

دانشمند علوم انسانی از سویی خود جزو علوم انسانی است و از سویی دیگر خارج از آن است. از آن رو که انسان است دارای مجوعه از تجارب و موقعیت هاست که او را تبدیل به یک موضع می کند. انسان از جایگاه هستی شناسانه خاص خود و از منظر خاص خود به فهم جهان می پردازد. شناخت هر عالم انسانی متعلق به اوست. گفتمان علوم انسانی گفتمانی بین برداشتهای انسانی است که قصد دارند نزدیک به هم شوند. هر علم انسانی بر اساس نحوه نگرش اش به موضوع از هم متمایز می شود. اما می توان در موضوعی مشترک وجه نظر متفاوت را دید برای مثال خود کشی را هم روانشناسی و هم جامعه شناسی می توانند بررسی نمایند.

علوم انسانی بر اساس فهم شکل می گیرد و فهم ذاتا ً آزادانه صورت می پذیرد نمی توان به کسی گفت که اینگونه که من می گویم باید بفهمی. فرد با تجارب خود تجارب انسانی را می فهمد. فهم او برخاسته از منظری است که او دارد و نمی توان آن منظر را عوض کرد. انسان و افق فکری اش همان منظر اوست. آنچه او می گوید آغشته با منظری است که او دارد. حتی نمی توان در موضوعی فهم را سد نمود. این نسبت به علوم دیگر نیز صادق است. در جریان گالیله او دست از فهم بر نداشت یا نمی توانست دست بردارد چه، او همان فهم اش از جهان خارج بود.

استبداد:

استبداد حاکمیت یک دیدگاه بر دیدگاه های دیگر است بدون اینکه گفتگو یا اثباتی صورت گرفته باشد است. مستبد دیگری را حذف می کند، او دیگری را نمی فهمد و وارد این مجرا نمی شود که دیگری ِ انسانی را بفهمد. او اساسا ً مخالف فهم است چه، فهم مستلزم فهم ِ فهمی دیگری و به رسمیت شناختن آن است. از آن رو که استبداد همه عرصه ها را تسخیر نموده و می کوشد ساحات بشری را از آن ِ خود کند وحدت بخش است. او کثرت را در وحدت نمی خواهد و نمی بیند بلکه وحدت را بی کثرت و با حذف آن می خواهد. با حذف جان مایه انسان یا فهم اوست که می تواند هر بلایی را بر سر انسان بیاورد. خشونت مستبدین حاصل حذف فهم های ِ انسان هاست. حذف فهم انسان ها ریشه حذف انسان ها می گردد و دوباره همین باعث می شود، مستبد بر علوم انسانی بشورد زیرا علوم انسانی در بالاترین وجه فهم های انسانی و در نتیجه مقام انسان را گرامی می دارد. استبداد با زندگی انسان ها هم مخالف است. اساسا ً نباید تجاربی صورت پذیرد و نباید سبک های زندگی خاص جایز باشد زیرا فهم هایی را ایجاد می کند که مجاز نیست. به دنبال انصراف مستبد از فهم او فرهنگ خاص خود را می گستراندو به عبودیت و فرمانبرداری دامن می زند و همه چیز را به خدا متصل می داند و تبعیت از یک مقام اجرای چون رییس جمهور را تبعیت از خدا معرفی می کند. مستبد از خود به مثابه نظریه یک بت می سازد. زیرا او آن نظریه ای را ارائه می دهد که باید بی چون و چرا اطاعت شود. در حالیکه خداوند انسان را آزاد و فهیم خلق کرده است و انسان ها باید آزادانه حتی، خداوند را بندگی نمایند.

استبداد و علوم انسانی:

استبداد در مواجهه با علوم انسانی در مواجهه با دشمن خویشتن است. علوم انسانی به بررسی آن چیزی می پردازد که استبداد در پی حذف آن است: فهمیدن.

با روی ِکار آمدن مستبد، فهمیدن از رسمیت می افتد، اما به هیچ وجه از بین نمی رود چه، که فهمیدن ذات هر انسان است و نمی توان آن را حذف نمود. از این رو استبداد همواره در معرض مخالفت است. زیرا دیدگاهی از فهمیدن شانه خالی می کند به ناچار از انسانیت ِ خود منصرف می گردد و در نتیجه انسان ها با او به عنوان مانعی در تحقق خود برخورد می کنند. علوم انسانی بررسی استبداد به مثابه یک موضوع و در نتیجه، یک فرودست است و همین فرودستی، نزول استبداد از جایگاه خدایی است که برای خود ترسیم نموده است. درگیری علوم انسانی و استبداد همواره ادامه خواهد داشت و تا وقتی انسانی به مسائل خویش می اندیشد علوم انسانی ادامه خواهد داشت.

از نشانه های خفیف تر مخالفت مستبد با انسان و علوم انسانی بی اعتبار کردن آن است. بی ارجی نسبت به آن و بی رونق کردن آن در مملکت مستبدین بی داد می کند. اینکه علوم انسانی کاربردی نیست. اینکه به هیچ دردی نمی خورد همه و همه بهانه هایی است برای اینکه فهم ها را محدود کنند و کوشش در راستای علوم انسانی را متروک کنند. سرگذشت فلسفه در خاک استبدادی میهن خودمان نشانه ای از همین مساله است.

آنچنان که گفته شد دوام علوم انسانی به دوام فهم آزاد است ونمی توان جلوی آن را گرفت. علوم انسانی از زندگی تک تک سر بر می آورد و کشتن همه انسان ها کاری است ناشدنی.

میثم قهوه چیان

ای امان از این چاه ویل جهل

2009-09-01T06:28:00.000-07:00

اصلاً معلوم نيست بايد گريست يا خنديد؟ اگر راست باشد که تاريخ دو جور تکرار مي شود؛ تراژيک يا به شکل کمدي هر دو کار مجاز است. اما وقتي اين دو موقعيت درهم مي آميزد شق سومي پيش مي آيد که مارکس حدسش را نمي زد و نامش مي شود شق ملال آور تکرار تاريخ. وقتي خنده و گريه درهم مي آميزد، وقتي که هم اشک امانت نمي دهد و هم خنده نفست را بريده. تا به حال نديده يي کسي را که از فرط گريستن مي زند زير خنده، آنقدر مي خندد که فقط با يک سيلي مي توان او را به حالت عادي برگرداند. وقتي شاهد اشکال دو گانه تاريخي بوده يي، ديگر با شکل ملال آور آن نمي داني چه کني الا همين واکنش؛ هيستري، درهم آميختن خنده و گريه و بعد جيغ و فرياد تا اينکه کسي بيايد و به ضرب سيلي تو را به حالت اوليه برگرداند. کار ديگري هم مي شود؟ تذکر دهي؟ چه تذکري که تا به حال داده نشده باشد. افشا کني؟ صدايش بر سر هر کوي و برزن است. آگاهي بخشي کني؟ اي امان از اين چاه ويل جهل که هر چه در آن بريزي، گودتر مي شود.
سوسن شریعتی

داشته باشید سواد رو

2009-08-31T07:04:00.000-07:00

رهبر جمهوری اسلامی با ابراز نگرانی از تحصیل بیش از دو میلیون نفر در رشته‌های علوم انسانی در دانشگاه‌ها گفت که آموزش این علوم «منجر به ترویج شکاکیت و تردید در مبانى دینى و اعتقادى» می‌شود.

آقای خامنه‌ای روز گذشته (یکشنبه) در جمع شماری از استادان، اعضای هیات‌های علمی و رؤسای دانشگاه‌های ایران گفت که حدود دو میلیون نفر از سه و نیم میلیون دانشجو در ایران در رشته علوم انسانی تحصیل می‌کنند که این مسئله مایه «نگرانی» است.

به گفته رهبر جمهوری اسلامی، «توانایی مراکز علمی و دانشگاه‌ها و تعداد اساتید مبارز و معتقد به جهان‌بینی اسلامی» در حد این تعداد دانشجو نیست و دولت، مجلس و شورای عالی انقلاب فرهنگی به این موضوع رسیدگی کند.

آقای خامنه‌ای از آموزش بسیاری از علوم انسانی در دانشگاه‌ها نیز انتقاد کرد و افزود: «بسیاری از علوم انسانی مبتنی بر فلسفه‌هایی است که مبانی آنها مادیگری و بی‌اعتقادی به تعالیم الهی و اسلامی است.»

وی اظهار داشت که «آموزش این علوم انسانی در دانشگاه‌ها منجر به ترویج شکاکیت و تردید در مبانی دینی و اعتقادی خواهد شد.»

رهبر حکومت اسلامی ایران در بخش دیگری از سخنان گفت که دانشجویان و جوانان باید «تعبد و تدین بیشتری» داشته باشند و در این صورت است که «عمل، رفتار و فکر آنها از آسیب کمتری برخوردار خواهد بود و جامعه، بهره بیشتری از آنان خواهد برد.»

خامنه‌ای یکی از طرفداران اسلامی کردن دانشگاه‌ها و بازبینی در متون تدریسی علوم انسانی است که به گفته او از تئوری‌های غربی نشات گرفته است.

اظهارات وی یک هفته پس از آنکه در جلسه محاکمه برخی معترضان به نتیجه انتخابات به نقل از سعید حجاریان متنی در رد برخی از متون علوم انسانی قرائت شد، ایراد می‌شود.

در این جلسه به نقل از آقای حجاریان گفته شد تدریس علوم انحرافی در دانشگاه‌ها، دسترسی دانشگاهیان به کتب و منابع علمی متنوع و استخدام اساتید تحصیل کرده به خصوص تحصیل‌کردگان در دانشگاه‌های خارج، عامل رواج دیدگاه‌هایی است که با شرایط ایران سازگاری ندارد.

حجاریان که به عنوان نظریه‌پرداز سیاسی در ایران شناخته می‌شود، در این جلسه با انتقاد از نظریه‌های ماکس وبر، آنها را بی‌ارتباط با شرایط ایران توصیف کرد و گفت: «نظام ولایت فقیه، مشروعیت خود را از ناحیه امام زمان (کدام امام زمان؟) می‌گیرد.»

به گفته حجاریان در دادگاه، تدریس نظریه‌های علوم انسانی در دانشگاه‌های ایران یکی از عوامل ضایعات و صدمات به اموال عمومی در جریان انتخابات اخیر بوده است.

علی خامنه‌ای نیز در بخش دیگری از سخنان خود، حوادث پس از انتخابات را «آزمون سیاسی تعیین کننده» توصیف کرد که نظام جمهوری اسلامی با استفاده از «ظرفیت بالای خود توانست بر این مسائل فائق آید!!!...»

آقای خامنه‌ای اعتراض‌ها پس از اعلام نتیجه انتخابات را ناشی از «آزادی‌های مختلف» در نظام اسلامی دانست و اظهار داشت که آزادی «غیرواقعی» و مورد نظر غرب را «مطلقا» قبول ندارد.

او اساتید دانشگاه‌ها را «فرماندهان جبهه جنگ نرم» خواند و گفت: «فرماندهان این جبهه باید با شناخت مسائل کلان، شناسایی دشمن و کشف اهداف او، طراحی کلان انجام دهند و براساس این طراحی حرکت کنند.»

به نقل از رادیو زمانه

زمین هنوز به دور خورشید می‌چرخد

2009-08-28T00:21:00.000-07:00

چهار قرن پیش گالیله در برابر کلیسا و قانون آن اعتراف کرد که هنوز خورشید به دور زمین می گردد و حالا نوبت ماست که اعتراف کنیم که دین و سنت جایگاهش از همه علوم بالاتر و برتر است.این تراژدی تا کی و تا چه هنگام ادامه دارد؟!
قرون وسطی در اروپا هزار سال طول کشید و درایران هزار و چهارصد سال و این منوال تا به کی ادامه دارد؟
تا زمانی که افراد جامعه ما از سطح آگاهی پایین برخوردارند،دقت کنید در کدام جامعه ای به همین راحتی روزنامه ای را توقیف می کنند
آنهم به دلیل این که خط قرمز را رد کرده این خط قرمز چیست؟!... و چرا فقط در جوامعی مثل ما وجود دارد؟!..
در کدام یک از جوامعی که شما می شناسید وبلاگ نویسی به جرم نوشتن وبلاگ محکوم می شود و باید در مقابل اطلاعات یا حرف هائی که به زبان آورده جواب پس دهد؟!...و حتی گاهی به مدت 55 روز زندانی می کشد؟!!...
آنهم در مقابل جرمی که هنوز تعریف نشده و هیچ مبنای قانونی یا حقوقی از نظر حضرات ندارد؟!..
این همه ناشی از بی سوادی و آگاهی کم در جامعه سنتی وعقب افتاده ماست.
بسیاری از نسل گذشته هنوز در پیچ و خم مذهب گیر کرده اند و برای فرار از این زندان موهوم و این جادوی هفت سر به دنبال راهی و اندیشه ای روزگار می گذرانندو جالب تر اینکه گاه خود نیز به این دالان هزار توی دالانی دیگر می افزایند و بر این نسل نوخاسته می گمارند.گاه کعبه دگر اندیشی دینی می تراشند گاه به توجیه صحیح بودن اعمال دینی درطی گذران زمان هستند و این با توجه به حرکت و پیشرفت سریع الوقوع علم تلاشی است بس بیهوده و عبث.
بر نسل ماست که با دانش و آگاهی خود راه را بیابد و بر این تارعنکبوت هزارو چهارصد ساله اندیشه پنجه بگشاید
زیرا جوان به دنبال هیجان است و پویائی و تا این جوان به نسل ما برسد فرصت های بسیاری از دست میرود و تا این نسل نوخاسته به زمان خودسازی ومطالعه و اندیشه برسد.فقان ها و فریاد هاست که از بطن جامعه ما برای گوش های فرهیخته بر پاست.
امروز وقت خودسازی است.وقت تلاش و فرصت اندیشه است و این مهم دست یافتنی نیست مگر با مطالعه نسل ما.

مگر از حال زمین گوش خدا بی‌خبر است؟

2009-08-26T09:35:00.000-07:00

باغ آتش به تن از فرط عطش جان به سر است
نیست آبی و فقط دیده‌ی هر تشنه تر است

آسمان تشنه، زمین تشنه و دریا تشنه
جو از او تشنه‌تر و چشمه ز جو تشنه‌تر است

رود از برکه تمنای کمی یاری کرد
چاه از غصه‌ی باران به خیال سفر است

یاس خشکیده فغان کرد که سوسن جان داد
نرگسش گفت خموش، آی! که حاکم تبر است

زغن آورد مقر بلبل زندانی را
سرو آزاده ز بی‌داد تبر دربه‌در است

گرگ پیر عربده‌کش بانگ رجز می‌خواند
جغد ماتم‌زده بر ماتم ما پرده‌در است

آفت آمد ز سر کاج و صنوبر بالا
همچو آمار فلاکت که کمر تا کمر است

باغبان خنده‌ی چرکی به گل پرپر زد
عالم از خنده‌ی اهریمنی‌اش خون جگر است

مو برآورد به زحمت سر و با تلخی گفت
که شغال از توی بی‌مایه به انصاف سر است

لاله در گوش چمن خواند که کفر است ولی
مگر از حال زمین گوش خدا بی‌خبر است؟

بید مجنون به نوا آمد و با یاران گفت
صبر تلخ است ولی شکوه کنون بی‌ثمر است

گرچه بی‌داد زمان سبز مرا آتش زد
همت ریشه‌ام از تیغ تبر تیزتر است

شعر از وارده

قسمتی از نوشته های صدیقه وسمقی

2009-08-24T06:05:00.000-07:00

در منابع فقهی تصریح شده است که جنازه افراد گناه کاری که محکوم به مرگ می شوند، با انجام تشریفات، همانند جنازه هر فرد مسلمان به خاک سپرده می شوند. درباره محاربی که مرتکب قتل شده و لذا قصاص می شود و یا زناکاری که سنگ سار می شود، تصریح شده که همه تشریفات اعم از غسل و کفن و اقامه نماز پیش از دفن درباره جنازه آنان انجام شود. (صرف نظر از اینکه اصولاً آیا ادله رجم صحیح است یا نه)
و اما در جمهوری اسلامی به جنازه بسیاری از فرزندان مسلمان این آب و خاک توهین شد. صرف نظر از اینکه جرم آنان و استحقاق مجازات مرگ برای مردم معلوم نشد، و گذشته از آنکه درباره جنازه آنان تشریفات غسل و کفن و نماز انجام نشد، قبر آنان نیز پنهان شد و ...
- فقها در منابع فقهی محارب را کسی می دانند که سلاح بیرون آورده، به تهدید و ارعاب و یا ضرب و جرح و قتل مردم می پردازد. در جریانات اخیر همگان شاهد بودند که در کوی و برزن ، چه کسانی مجهز به انواع سلاح های گرم و سرد و قمه و میل گرد و باتوم و ... به تهدید و ارعاب و ضرب و جرح و قتل و بازداشت مردم اقدام کرده اند. اما علیرغم تعاریف فقهی، مردم بی سلاح و بی دفاع معترض به نتیجه انتخابات محارب و باغی و اغتشاش گر خوانده می شوند. مردم، هرگز محارب خوانده نمی شوند. حتی اگر به حکومت اعتراض کنند. زیرا اعتراض، حق مشروع مردم است و در این باره مدارک و اسناد تاریخی و شرعی کم نیست.
محارب، افرادی هستند که امنیت مردم را با سلاح و تهدید و ارعاب به مخاطره می اندازند.
جرم محارب با ادعای حکومت اثبات نمی شود. تشخیص مردم در این موضوع دخالت مستقیم دارد. کسانی که مردم از وجود و عملکرد آنان احساس ناامنی و خطر می کنند، محاربند. باید افزود که ربودن افراد از خانه و خیابان، شیوه بازداشت افراد، بی خبر نگه داشتن خانواده ها از وضعیت افراد ربوده شده و بازداشت شده همه از مصادیق ظلم آشکار و ارعاب و اخلال در امنیت فردی و اجتماعی است. بر این مطالب باید شیوه نگهداری زندانیان و محاکمه آنان را نیز افزود که تماماً با موازین دادرسی در منابع فقهی مغایرت دارد.

- در منابع فقهی مجازات تجاوز جنسی، مرگ است. وا اسفا، وا اسفا که در حوادث اخیر پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری شنیده می شود که به بسیاری از دختران و پسران معصوم و مظلوم این مرز و بوم که به جرم اعتراض به نتیجه انتخابات بازداشت شده اند در بازداشت گاه ها تجاوز می شود!
- در منابع فقهی، سنت پیامبر و خلفای پس از او و نیز سنت علی بن ابی طالب، هیچ گاه مجازاتی برای اعتراض به حکومت و حاکمان تعیین نشده است. بلکه مردمان خیرخواه دعوت به انتقاد و نصیحت نسبت به حاکمان شده اند. بر مبنای کدام دلیل عقلی و شرعی معترضان انتخابات اخیر، بی جرم و بی جنایت روانه بازداشت گاه های مخوف و وحشتناک شدند، شکنجه شدند و حتی خانواده های آنان مورد تهدید و تحت فشار قرار گرفتند؟ وای بر ما که این همه فجایع در سرزمینمان، بر فرزندانمان می گذرد و ما نه تنها فریاد برنمی آوریم و از غصه نمی میریم!، بلکه باز بر کوس مسلمانی و انسانیت می کوبیم!
حفظ دماء و آبروی مردمان در منابع فقهی و اسلامی آنقدر محترم است که بسیاری از فقها حتی اقامه حدود را به دلایل متعدد توسط غیر معصوم، در زمان غیبت جایز ندانسته اند. در جمهوری اسلامی براساس کدام دلیل شرعی خون و آبروی مردمان چنین مباح و حلال گشته است؟!
فقهایی که در حاشیه حکومت نشسته اند نیز آیا همچون فقهای حاکم، دلیل حفظ نظام و مصالح آن را یک دلیل شرعی می دانند ؟ دلیلی که اعمال و رفتار مذکور مستند به آن است . آیا این استناد شرعی و عقلی است؟
اسلام در جمهوری اسلامی به فقاهت و فقاهت به حفظ نظام تنزل یافته است.
آنچه امروز موجب بسی نگرانی است، اسلام و حفظ آن نیست. چراکه اسلام و دیگر ادیان همواره در طول تاریخ تحت تأثیر افراد و گروه ها و منافع و اغراض آنان و نیز افکار و عقاید گوناگون انشعاب یافته، به فرقه ها تبدیل شده اند. اما در هرحال افراد حقیقت خواه و معرفت جو در تاریکی ها و ظلمات به جستجوی نور حقیقت می پردازند. آنچه امروز موجب نگرانی فراوان است حقوق و مصالح ملت ایران است که در تعارض با مصالح و منافع حکومت بی رحمانه قربانی می شود.

حال خود قضاوت کنیدآیا با این تفاصیل بازهم باید از اندیشه دینی دفاع کرد؟!

مزاح

2009-08-22T01:10:00.000-07:00

لطیفی میگفت:روزی مغز چند تن از نوابغ رو در ویترینی به نمایش و حراج گذارده بودند مغز انیشتن مغز نیوتن مغز ادیسون الی آخر
همه به قیمت های گزاف هر کدام از دیگری گران تر این ادامه داشت تانوبت به مغز ایرانی رسید
بالاترین قیمت و بالاترین ارزش گذاری جماعت تعجب کردند و هر کدام زیر لب علتی رو جویا میشد یکی از نوبوغش گفت دیگری از هوش فراوان هر کدام علتی رو بر شماردند در پایان ازمسئول حراجی علت رو جویا شدند.ایشان رو به دیگران کردو گفت:عزیزان این مغز آکبند آکبنده کار نکرده!! به خاطر صفر کیلومتری این بهاء رو داره!!

حماقت یا مذهب

2009-08-21T23:27:00.000-07:00

دوستی میگفت همانطور که حماقت مرزو اندازه ای نداره مذهب هم مرز و اندازه ای نداره!!
از دیدگاه من افرادی که در خانواده های مذهبی بزرگ می شوند با مذهب مشکل بیشتری دارند همان طور که ریچارد داوکینز در مقدمه کتاب پندار خدا می گوید:
به گمانم – خوب، در واقع مطمئن ام – که خيلی از کسانی که مذهبی بار آمده اند، دل خوشی از دين ندارند، به آن
بی اعتقاد اند، يا نگران خباثت هايی هستند که به نام دين انجام می گيرد؛ اين دسته اشتياق گنگی برای ترک دين
والدين شان را دارند و آرزو می کنند که کاش می توانستند دين را ترک کنند، اما درنمی يابند که گزينه ی ترک
دين هم پيش رويشان است.
شاید یکی از دلایلی که من اینقدر بی پرده و بی محابا از دین به عنوان تخریبگرذهن انسان یاد می کنم همین باشد،بسیاری از اندیشمندان و متفکران معاصر ما در بحث دینداری به طرفداری بی قید وشرط از دین به عنوان یک منبع الهی و سرچشمه رستگاری انسان در دنیای مادی یاد کرده انداز جمله این متفکران جلال آل احمد،شریعتی و مطهری که آخری اصرار زیادی بر تفکر دینی داشت که همانا از ایدوئولوژی دینی نشاط گرفته بود.داشتن ایدوئولوژی انسان رو کور میکنه اینکه ما بر اساس جهان بینی که داریم از پیرامون خود مسائل رو تجزیه و تحلیل و به نقد می گذاریم،در صورتی که اشتباه اصلی و نقطه آغاز غلط از همین جا شروع میشود.
اینکه دکتر سروش میگوید چراغ دین در بعضی جاها دود می زند ناشی از همان مسئله است که میگویم شاید به تعبیری ایشان دست به عصا میرود زیرا عمری را بر طبل دین داری کوبیده است و نمیتواند یک شبه بی خیال این دین کذائی بشود یا به تعبیری میخواهد طرفدارانش را کم کم یا با سیاست پیش ببرد و رنگ دین داری را از آنها بزداید
باید بگویم دین اصلا چراغ نیست که دود هم بزند بلکه خود تاریکی است که بر جهل مردمان در این عصر اطلاعات می افزاید.
بسیاری می اندیشند که دین از طرف خداست واو برای هدایت نسل بشرآن را قرار داده به تعبیر ایشان همانطور که کارخانه های تولیدی برای محصولات خود راهنمائی قرار میدهند خداوند نیز برای راه برد انسان ها بر روی زمین راهبرد و کاتالوگی الزاما خواهد داشت.
در جواب آنها باید گفت:این همه از نادانی شماست،
این پیامبرانی که شما میگوید در دین و آیین آنها پر است از کلام های ضد و نقیض و آیین ها و دستورات غلط که علم بشری خط بطلان بر همه آنها کشیده است.آیا اگر اینان نمایندگان ادیان خداوند هستند پس چگونه است این همه نابسامانی و کج اندیشی؟!!
چگونه است که خدائی که این همه مقتدر و عالم است در آیین او از یهود تا به اسلام این همه نقصان!!
و این استدلال بر خلاف علم خداوند است،
یا این ادیان ربطی به خداوند ندارند یا خدا عالم نیست کدام یک؟
از تمامی عزیزانی که می خواهند جواب سئوال هاشون رو پیدا کنند پیشنهاد میکنم کتاب های خیام و آن دروغ دلاویز رو نوشته دکتر هوشنگ معین زاده و پندار خدا اثر ریچارد داوکینز ترجمه ا.فرزام رو حتما مطالعه کنند.

آزاده کیان، استاد دانشگاه جامعه شناسی سیاسی در دانشگاه پاریس

2009-08-19T06:56:00.000-07:00

آزاده کیان، استاد دانشگاه جامعه شناسی سیاسی در دانشگاه پاریس، یکی از این کارشناسان است که دیدگاه‌های خود را در مصاحبه با رادیو فردا بیان می‌کند.

سوال نخست من برمی‌گردد به سخنرانی اخیر فرمانده کل سپاه پاسداران، محمد علی جعفری؛ آیا اصولا حوادثی که در دو سه هفته گذشته روی داد به معنای زنده کردن یا استحکام پایه‌های انقلاب به حساب می‌آید؟

آزاده کیان: بستگی دارد که شما انقلاب را چگونه تعریف کنید؟ به طور کلی در جنبش‌های اجتماعی افراد بنا به خواستگاه‌های اجتماعی، ایدئولوژیک، فرهنگی، جنسیتی، قومی ‌و مذهبی مختلفی شرکت می‌کنند و به دنبال این هم هر کدام از این افراد خواسته‌های خاص خودشان را دارند. شما اگر انقلاب ایران را با آن خواستگاه عظیمی‌ که داشت نگاه کنید می‌بینید که بالطبع این خواسته‌ها با همدیگر متفاوت و حتی متناقض بوده است. برخی خواهان آزادی و دموکراسی و برخی دیگر برای ایجاد یک حکومت اسلامی‌به پا خواسته بودند. برخی برای دستیابی به برابری و امکانات اقتصادی و رفاهی فعالیت کرده بودند. در نتیجه کسانی که ازمیان این همه افراد به قدرت می‌رسیدند این خواسته‌ها را به نفع خودشان و منافع خودشان تغییر دادند.

ممکن است در این مورد بیشتر توضیح دهید؟

به طور مثال دستیابی به آزادی یکی از خواسته‌های اصلی انقلاب بود. خواسته ای بود که به هیچ وجه به انجام نرسید. یا خواست رفاه اجتماعی برای همه که باز هم اگر شما نگاه کنید می‌بیند که در هیچ دوره ای از تاریخ ایران اختلاف طبقاتی مابین گروههای ثروتمند و کم درآمد تا این حد فاحش نبوده است. بنابر این خود سران حکومت، آنهایی که حداقل عینی‌تر به مسائل نگاه می‌کنند این تفاوت‌ها را پذیرفته‌اند. این کسانی که الان در صدر حکومت هستند دیدگاه خودشان را به‌عنوان آنچه که کل انقلاب می‌خواسته است مطرح می‌کنند و می‌گویند آنچه الان ما انجام میدهیم همان خواست انقلاب است. در حالی که این جور نبوده است. جمهوری اسلامی‌ هم برآمده از همان انقلاب است. نظامی‌ که مردم خواهانش بودند هم در درونش جمهوریت داشت و بنا بود بر اساس خواسته و نظرات مردم و رای مردم باشد. به عنوان مثال نهاد ریاست جمهوری، مجلس و خبرگان نهادهای انتخابی بودند و نهادهایی همچون رهبری و سازمان‌هایی که رهبر اعضا آن را تعیین می‌کند از همان آغاز به طور موازی با نهادهای دموکراتیک وجود داشتند.

شما به هر دو وجه جمهوریت و اسلامیت نظام جمهوری اسلامی ‌اشاره کردید. انتخابات اخیر چه تاثیری بر این دو وجه داشت ؟

اولا خود انتخابات در این دوره و وقایعی که بعد از آن اتفاق افتاد به نظر من در درون خود نظام صورت می‌گیرد. یعنی افرادی که با اشاره به جمهوریت نظام سعی می‌کردند جمهوریت را در نظام تحکیم کنند و تحکیم جمهوریت هم به معنای دموکراسی خواهی آنان، برابری، آزادی و برابری جنسیتی و برابری قومی‌است. اما دیگرانی که در اقلیت هستند خواستار تشکیل حکومت اسلامی‌اند و می‌ خواهند که متن جمهوریت نظام را از هر طریق ممکن کنار بگذارند. مبارزه ای که ۳۰ است بعد از انقلاب ۵۷ دارد صورت می‌گیرد، مبارزه بین گروه‌های مختلف و افکار مختلفی است که در همان اول انقلاب نیزاین رویکرد را داشتند. اما کسانی که امروز در راس حکومتند تلاش می‌کنند بتوانند با ایجاد سرکوب و رعب و وحشت، دیدگاه خودشان را که تشکیل حکومت اسلامی‌است و حکومت یک اقلیت بر اکثریت قریب به اتفاق جامعه است با تحکم بر جامعه اعمال کنند.

به نظر شما نتیجه چه خواهد شد؟

نظام به قدری در این ۳۰ ساله با تغییرات اساسی همراه بوده است که شما می‌بینید اکثر مردم و رای‌دهندگان -به خصوص ۷۰ درصد آنان که نیروهای جوان هستند- حاضر نیستند به حکومت ِ صرف ِ اسلامی ‌تن بدهند. به همین دلیل هم من فکر می‌کنم این مبارزه‌ها تا رسیدن به آزادی و دموکراسی ادامه خواهد داشت.

در کنار صحبت فرمانده سپاه پاسداران، طی روزهای گذشته هم اظهار نظرهای مختلفی از سوی برخی از افراد وابسته به جناح اصولگرا مبنی بر این که دشمنان درصدد بر پایی انقلاب مخملین در ایران بوده اند مطرح شده است. به نظر شما این مباحث تا چه اندازه صحت دارد؟

به هیچ وجه. میلیون‌ها رای دهنده در ایران از نسل‌های گوناگون و جنسیت‌های مختلف را اگر قرار است شما دشمن فرض کنید پس می‌شود گفت که اکثریت قریب به اتفاق مردم، دشمن جمهوری اسلامی‌هستند. این نظریه عملا تاریخ مصرفش به سر آمده است. افرادی که خودشان رفته‌اند پای صندوق‌های رای، می‌دانند به چه کسی رای داده‌اند و این افراد اتهام انقلاب مخملین را توهین به خودشان فرض می‌کنند. آقایانی که در راس قدرت قرار دارند فقط نگران مسائل ایدئولوژیک نیستند. بلکه صحبت از از منافع مالی بسیار زیادی است که اگر جمهوریت نظام تحکیم شود منافع اقتصادی و مالی همین آقایان نیز که امروز در راس قدرت هستند به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل است که با تمام وجود سعی می‌کنند منافع خود را حفظ کنند. این نوع برخورد با خواسته‌های اکثریت جامعه می‌توانست به شکل بسیار رادیکالتری بروز کند. به جای اینکه به شکل مسالمت آمیز به خواست اکثریت مردم پاسخ داده شود، وقتی این خواسته‌ها سرکوب می‌شود بعدا این درخواست‌ها به شکل رادیکال‌تری بروز می‌کند که می‌تواند کل نظام را به چالش بکشد. آقایان دارند قمار بزرگی می‌کنند.

اصولا جمهوری اسلامی‌ایران طی سه دهه حیاتش به گفته منتقدانش از دستاوردها و خواسته‌های اولیه انقلاب مردم دوری جسته و فاصله گرفته است. فکر می‌کنید این نظام برای اینکه بتواند پایدار بماند چه اقداماتی را باید انجام دهد؟

اولین اقدام گوش فرا دادن به خواسته‌های به حق اکثریت مردم و حتی اقلیت مردم است. هر نظامی ‌باید گوش بدهد که مردم اعم از زن و مرد، شیعه و سنی، مسلمان و غیر مسلمان چه درخواست‌هایی دارند؟ اساسا مشکلاتشان در کجاست؟ در چهار سال اخیر شاهد بودیم که هر زمان اقلیت‌های قومی‌که شاخص‌های توسعه در میان آنان متاسفانه از سایر جاهای ایران عقب‌تر است و فقر و بیکاری در میانشان بیشتر است و نابسامانی‌های اجتماعی و اقتصادی بسیاری دارند، خواسته‌هایشان را مطرح کرده‌اند به شکل خشونت باری و با یک دیدگاه امنیتی با آنان برخورد شده است و این امر جز اینکه خواست‌ها را را رادیکال‌تر کند نتیجه دیگری نداشته و حتی ممکن است تمامیت ارضی مملکت را نیز تحت الشعاع قرار دهد.

مهم‌ترین کاری که یک نظام می‌تواند انجام دهد این است که به خواسته‌های برحق مردمش گوش دهد و از این طریق حتی اشتباهات خودش را تصحیح کند نه اینکه انتظار داشته باشد که اکثریت جامعه گوش به فرمان حکومت‌گرانش بسپارد و به روال آنچه به او دیکته می‌کنند عمل کند.

شما نمی‌توانید این درخواست را از جامعه‌ای داشته باشید که ۸۰ درصد آن باسوادند و دو و نیم میلیون دانشجو در دانشگاه‌هایش درس می‌خوانند. از این دو نیم میلیو نفر، بیش از یک میلیون نفر آنان را دختران تشکیل می‌دهند. شما نمی‌توانید قوانینی را به زنان تحمیل کنید که به آنها می‌گوید ارزش جانشان نصف ارزش جان مردان است. بالطبع زنان این را نمی‌پذیرند. خود وجود این چنین سیاست‌هایی باعث رادیکالیزه شدن خواسته‌ها شده و در نتیجه آنچه که بسیار مهم است این است که به نحو دموکراتیکی به این خواسته‌ها پاسخ داده شود.

همان طور که وقتی انتخاباتی در ایران بر پا می‌شود از مردم خواسته می‌شود که پای صندوق‌های رای بیایند و از طریق رای خواسته‌های خود را مطرح کنند - توجه کنیم که مردم به کاندیداهایی رای می‌دهند که به برنامه‌هایش اعتقاد داشته باشند – و بعد به این خواست مردم بی‌توجهی می‌شود و آرا به نفع کاندیدایی که مطابق تمام شواهد موجود رای را کسب نکرده است مصادره می‌شود و بعد از مردم خواسته می‌شود « که بفرمایید در خانه‌هایتان بنشینید و ما چهار سال دیگر باز هم برای رای گیری شما را صدا می‌زنیم که بیاید رای بدهید. اما ما خودمان آنچه را که صلاح نظام است می‌دانیم. و آنچه را لازم است استخراج می‌کنیم» اینها دقیقا عدم پاسخگویی به خواسته‌های مردم است. مردمی‌که با توسل به همان ساختارهایی که در خود نظام جمهوری اسلامی‌هست و قانون اساسی در اختیارشان گذاشته است، به طور مسالمت آمیز و صلح‌آمیز و دوستانه تلاش کرده‌اند به درخواست‌هایشان برسند با باتوم و تفنگ و مسلسل روبه‌رو می‌شوند.

من خاطره بسیار روشنی از روزهای انقلاب سال ۵۷ دارم. متاسفانه همان زمان هم شاه می‌گفت این میلیون‌ها مردمی ‌که در خیابان‌ها هستند خارجی و دشمن مردم ایران هستند. و شما امروز همین نسبت دادن‌ها را به مردم از طرف حکومت‌گران فعلی هم می‌بینید. این مسئله نشان می‌دهد که نه رژیم سابق و نه رژیم فعلی هیچ‌کدام متوجه خواسته‌های واقعی مردم ایران نشده‌اند. خواست مردم ایران برابری، آزادی، دموکراسی و برخورداری از امکاناتی است که کشور نفت خیزی مثل ایران از لحاظ اقتصادی می‌تواند در اختیارشان قرار دهد که متاسفانه از طرف عده‌ای قلیل مصادره شده است.

افشاي يك جنايت كثيف! «ببريد حامله شون كنيد اين بچه قرتيا رو!»

2009-08-16T22:55:00.000-07:00

در هفته اول مردادماه، سي و چند روز بعد از كوچ اجباري از خانه و اختفاء و زندگي مخفي، پسرم دچار «گوش درد» شديدي شد و نيمه هاي شب، مجبور شدم او را به درمانگاه شهرستاني كه آن روزها در يكي از خانه هاي آن مخفي شده بوديم ببرم.

داخل درمانگاه، پيرمرد رنجوري را ديدم كه زير دستان پسرك نوجوانش را گرفته و نرم نرمك او را از درمانگاه بيرون مي آورد. كمكش كردم. پسرش نمي توانست راه برود و خودش هم جاني نداشت كوله اش كند. من زير بغلش را گرفتم و تقريبا" از زمين بلندش كردم و با خودم كشاندم. چند تاكسي ايستاده بودند اما رقمهايي گفتند كه لابد براي پيرمرد زياد بود و داشت پا به پا ميشد. خواستم پولي به او بدهم اما ديدم پسرم از داروخانه درمانگاه بيرون آمد و داروهايش را كه خريده بود، نشانم داد كه يعني برويم. دكتر به او گفته بود گوشش عفوني شده و با آنتي بيوتيك خوب مي شود و چيز خطرناكي نيست.

به پيرمرد گفتم خودم ميرسونم تون. او و پسرش را نشاندم صندلي عقب و راه افتاديم به سمت حومه جنوبي شهرستان. آرام با اشاره دستش مسير را نشانم مي داد. خيابانها خلوت بود و تند مي راندم. پسرش 17 يا هجده ساله به نظر مي رسيد. گفتم:« اسمت چيه جوون؟» پدرش زير لب جواب داد:«مهدي!» بعد انگار با خودش گفت:«يا مهدي صاحب الزمان! خودت تقاصشو بگير!» گفتم:«ايشالا چيزيش نيست! مهدي جان! تو بايد مقاوم باشي! چيه مثه پيرمردا شدي؟ محكم باش!» گفتم:« تصادف بوده؟ لابد با موتوري چيزي شيطنت كردي ها!» و لبخندي زدم تا فضا عوض شود. اما مثل اينكه همان شوخي من، يك چيز تلخ را در اين پدر و پسر زنده كرد. از توي آينه نگاهشان كردم. ديدم پيرمرد اشك مي ريزد و پسرش به هم ريخته! برگشتم به پسرم نگاهي كردم. او هم تلاشش را كرد تا فضا را عوض كند، برگشت و از «مهدي» پرسيد:« چندسالته مهدي؟ پيش هستي (پيش دانشگاهي) يا سّوم؟» پسرك باز جوابي نداد. در سكوتي سنگين رسيديم به خانه آنها. وقتي پيرمرد خواست پسرش را از ماشين پياده كند، زير لب چيزي گفت كه بدنم را لرزاند. به لهجه محلي گفت. چيزي شبيه اينكه «چه خبر از دل من داري يا مهدي»!؟

تا در خانه كمكشان كردم و ناله هاي ريز «مهدي» زير گوشم بود. گفتم نگفتي چش شده؟ تصادف كرده؟ عمل كرده؟ چي شده؟ پيرمرد اشك مي ريخت! فقط آه مي كشيد و زير لب نفرين مي كرد.كنجكاو شدم بدانم.

پسرم را بردم و گذاشتم خانه پيش خانواده مان و دوباره راه افتادم سراغ خانه پدر «مهدي»! به پيرمرد گفته بودم مي روم و بعد مي آيم و او هم مخالفتي نكرده بود. خواستم برايش مرهمي باشم. مي توانستم اقلا" گوش خوبي براي شنيدن حرفهايش باشم. از گفتگو با مردم شهرهايي كه سفر مي كنم، خيلي چيزها ياد گرفته ام. تلخ يا شيرين، فرقي ندارد. هر كجاي اين سرزمين، شيريني آشنايي با مردم و تلخي ستمي كه هر كدام به نوعي مي كشند، برايم سرشارند از تجربه ها. گاهي چيزي كه مي نويسم، حرف كسي است كه در همدان برايم گفته، يا درددل كسي است در شمال يا اصفهان. خيلي از اينها ديگر حرفهاي شخص من نيستند.حرفها و دردهاي مردماني است كه اينجا و آنجا مي بينم. مردمي كه سهراب سپهري آرزو كرده بود«كاشكي اين مردم، دانه هاي دلشان پيدا بود!» و بلافاصله دريافته بود كه اگر بتواند دانه هاي دل خونين مردم را مانند دانه هاي انار ببيند، شايد تحملش آسان نباشد: «مي پرد در چشمم آب انار!» اين روزها، دانه هاي دل مردمان بسياري را ديده ام، كه سرخ بوده اند و خونين! و «غم»، در دانه هاي دل خونين خيلي از آنها پيداست! شايد براي همين است كه من و پيرمرد، زود جور شديم و او سفره دلش را برايم باز كرد. تو گويي همديگر را سالهاست مي شناسيم.

وقتي رسيدم، خواهر بزرگ «مهدي» در را باز كرد. نمي دانم چرا مرا «آقاي دكتر!» صدا كرد. ديگر اين كلمه از زبانش نيفتاد. من هم مخالفتي نكردم. «عاقله زني» حدودا" 46 ساله بود كه غمي بزرگ در چشمهايش بود. فقط او و مهدي و پدر پيرشان در خانه بودند. چند سالي بود كه مادرشان مرحوم شده بود و مهدي از كودكي، مادر نداشت و اين خواهر دلسوز، برايش مادريها كرده بود. اينكه از كجا شروع كرديم به صحبت و چطور بحث را كشاندم به مريضي «مهدي» و چطور پيرمرد اعتماد كرد سفره دلش را برايم پهن كند، طولاني است. بماند.

بحثهاي حاشيه اي را حذف مي كنم و سرگذشت دردناك پسر 18 ساله اي را مي گويم كه حالا رنج عفونت روده و آسيب جدي مقعد امانش را بريده و افسردگي شديدي دارد و بخصوص خطر بيماري مهلك ايدز هم تهديدش مي كند. بدتر از همه اينكه، از علت اين بيماري و اين جراحتها، حتي خجالت مي كشند به فاميل خود هم حرفي بزنند. اما گشودن عقده دل براي يك مرد غريبه، حداقل اين خوبي را دارد كه دل آدمي را سبك مي كند. پايد پيرمرد به همين دليل، حرفهاي دلمه شده روي دلش را با من گفت و كمي سبك شد.

***

مهدي پارسال با پسر دائي اش به تهران رفت تا كار پيدا كند. چندجايي كارگري كردند و بالاخره در يك پيتزافروشي در خيابان آزادي كاري پيدا كردند و شبها همانجا مي خوابيدند. مهدي درسش را نتوانسته بود ادامه بدهد. عكس خندان او روي طاقچه، زمين تا آسمان با اين پسرك پژمرده و زرد و افسرده حال فرق داشت. در عكس زيبا و خندان بود، با چشماني براق و حالا پيرمردي شده بود كه فقط موهايش سفيد نشده باشد؛ فرتوت و پژمرده.

مهدي روز 25 خرداد به دستور صاحب پيتزافروشي، از عصر مغازه را تعطيل مي كند و از پشت شيشه ها بيرون (راهپيمايي سكوت 25 خرداد) را نگاه مي كند. يك پارچه سبز هم به مچش بسته بود و مهندس موسوي را دوست مي داشت. پسر دائيش گفته او مغازه را سپرد و رفت توي پياده رو و كم كم با موج مردم راه افتاد و دور شد. از آن به بعد پسر دائي، خبري از مهدي نداشت تا بعد از 23 روز سرگرداني پدر مهدي در كلانتريها و دادگاهها، به قول خودش:«يه تيكه گوشت كبود و مريض به ما تحويل دادن و گفتن اين پسرت! زود برگردونش شهرستان وگرنه ...» تهديدش كرده بودند هيچ چيزي از زنداني شدن پسرش و «چيزهاي ديگر!» به كسي نگويد و آن پيرمرد بدبخت هم نگفته بود و حالا هم داشت براي اولين بار، با من درددل مي كرد چون «بالاتر از سياهي هم مگه رنگي هست؟»

مهدي روز اول، تب داشت و هذيان مي گفت. با ديدن خون فراوان در ادرار و مدفوعش، دكتر درمانگاه برايش چند آزمايش نوشت و معاينه هاي دقيق تري كرده بود. بعد از اينكه دكتر معالج،«يواشكي» به پدر مهدي هشدار داده بود كه « طبق آزمايشهايي كه كرديم، پسرت را يك يا چند مرد، با زور مورد تجاوز جنسي قرار داده اند!» پيرمرد از حال رفته بود. «پارگي شديد مقعد» بعد از بارها تجاوز و خونريزي، مقعد و روده هاي او را دچار عفونت شديد كرده بود و بر اساس اين ظواهر مشكوك، دكتر درمانگاه مي خواست «مقامات قانوني» و كلانتري را در جريان «احتمال يك جرم» مثل زورگيري و تجاوز به عنف قرار بدهد كه پيرمرد، ماجراي «زنداني بودن پسرش» را گفته بود و كاغذ آزادي پسرش را نشان دكتر داده بود. دكتر شوكه شده بود و پيرمرد گفته بود ديگر از مقامات قانوني و پليس و مأمور مي ترسد و پسرش بدتر از او شده:« وقتي داشتيم از درمانگاه مي رفتيم، هنوز رنگ صورت آقاي دكتر، مثل گچ سفيد شده بود! فهميده بود همين مأموراي قانون(!)، اين بلاها رو سر مهدي آوردن!»

مهدي از اتفاقات روزهاي زندانش، خيلي كم حرف زده بود. چندباري هم كه مي خواست براي پدرش شرح روزهاي زندانش را بگويد، از شدت هق هق از حال رفته بود و حرفهايش ناتمام مانده بود. ظاهرا" بعد از پايان راپيمايي، در درگيري هاي خيابان آزادي، مهدي در ميان جمعي از معترضان و بسيجيان قرار مي گيرد و هول مي كند. چندين باتوم مي خورد و تا به خودش مي آيد، بدست چند بسيجي مي افتد و حسابي كتكش مي زنند. بعد او و عده اي جوان ديگر را سوار ماشيني كرده و به جايي برده اند كه بر اساس مشخصاتي كه گفته بود بايد «كمپ كهريزك» بوده باشد. چيزهايي كه از سوله ها و قفسه هاي فلزي و ... كفته بود، كساني به پدرش گفته بودند :كمپ كهريزك» بوده. آنجا تعداد بسياري از دستگيرشدگان را در قفسه هاي فلزي زنداني كرده بودند و خوراك روزانه زندانيان، كتك و كابل و آويزان كردن از پاها و شكنجه هاي ديگر بود. فرداي دستگيري، يك مأمور مي آيد و مهدي و يك پسر ديگر را با كتك بيرون مي برد. جلوي بقيه زندانيان فرياد مي زده:«همتونو مثل اينا مي بريم و مي...نيم!» مهدي صداي يك مرد ديگر را شنيده كه گفته: « ببريد حامله شون كنيد اين بچه قرتيا رو!» مهدي را به اتاقكي بردند كه در فقره اول، مورد تجاوز يك مأمور قوي هيكل قرار گرفته و در حين تجاوز، از هوش رفته. بعد دوباره و دوباره. در همان روز، بيشتر از چهار مرتبه او را مورد تجاوز قرار داده بودند و خونريزي او، چنان شديد بوده كه به سلول فلزي و داغي منتقلش مي كنند كه كوچكتر بوده و به غير از «مهدي»، سه چهار پسر جوان ديگر با جراحتهاي شبيه به او در آن زنداني بوده اند. مهدي گفته «كف سلول پر از خون و پر از مگس و بوي تعفن بوده! و يكي از بچه ها انگاري از ديشب مرده بود و مأمورها نفهميده بودند!»

مهدي و چندين جوان ديگر، در طول حدود دو هفته در كمپ كهريزك، براي «آدم شدن!» و «ادب شدن!» بارها مورد تجاوز مأموران قرار گرفته بودند و در نهايت او را به بيمارستاني كه نامش را نمي داند، منتقل كردند. بعد از شتسشو و بخيه پارگي مقعد، او را بدون بستري در بخش، به زندان ناشناخته ديگري در داخل شهر تهران برده اند و بعد از حدود هفت روز گرسنگي و باتوم روزانه(!)، بالاخره او را به قيد ضمانت كتبي مبني بر «اقرار به خوش رفتاري مأموران زندان!» و تعهد به «عدم شركت در هرگونه تجمع و راهپيمايي ضد نظام!»، به پدرش تحويل دادند.

پدر بيچاره بي آنكه از واقعيت جراحتهاي مهدي خبردار باشد، پيكر نيمه جان پسرش را با اتوبوس به شهرستان محل زندگيشان منتقل مي كند و بعد از يك روز، با معاينه دكتر درمانگاه، متوجه اصل جنايتها مي شود.

حالا مهدي افسرده و با نگاهي بي روح و خيره به نقش و نگارهاي قالي، در بسترش خوابيده بود. آن عكس كجا؟ و اين چهره زرد و تكيده كجا؟ خواهرش گوشه اتاق نشسته بود و زير چادرش ضجه ميزد و نفرين مي كرد. آقاي خامنه اي و احمدي نژاد را نفرين مي كرد. چنان پر سوز نفرين مي كرد كه من از نفرين هايش ترسيدم و بر خود لرزيدم و مو بر بدنم راست شد.

آن روز گمانم اول ماه شعبان بود. پدر مهدي زير لب ذكر «يامهدي» مي خواند و دعا مي كرد تا نيمه شعبان، روز ولادت حضرت مهدي، مسئولان نظام تقاص اين ظلم و اين جنايت كثيف را پس بدهند. نمي دانم آن عدالت گستر جهان،«مهدي موعود عج» چه نگاهي به ستمكاري و جنايات نايب خودخوانده اش دارد؟ آيا آن «مهدي» به چشمان بيروح و بدن مجروح اين «مهدي» نگاهي كرده؟ و اگر نگاهش كرده، چه حالي پيدا كرده است آن امام غايب؟

وقتي از خانه پدر «مهدي» بيرون آمدم، ساعت حدود چهار صبح بود. با پيرمرد كلي رفيق شده بودم. اما هرچه اصرار كرد نماندم. دلم گرفته بود و بايد مي زدم بيرون. نفسم در نمي آمد. گمانم يك جاي مسير را اشتباهي رفتم و رسيدم به يك گندمزار. نمي دانم برق رفته بود يا آنجا آنقدر تاريك بود كه هيچ نشاني براي يافتن مسير به چشمم نمي خورد. «شبي تاريك و...» جاده را برگشتم. باز تاريكي بود. ايستادم. به آسمان نگاه كردم. بدنبال يك «كوكب هدايت» در آسمان شب چشم مي دواندم. چرا اين سرزمين، از سياهي ستم و ظلم، چنين تاريك شده؟ چرا نوري از هدايت نمي آيد؟ ما به جبران كدامين اشتباه، اسير اين سياهي شده ايم؟ كجاي مسيرمان را اشتباه رفته ايم؟ سرم را گذاشتم روي فرمان و گريستم.

و با خود گفتم آری تاوان نا آگاهی یک ملت، تاوان مطالعه کم یک مردم، تاوان بی سوادی یک جامعه وعدم انتقال این آگاهی به دیگران همین است.

قبل از رفتن، با تلفن همراهم، از «مهدي» چند عكس گرفتم. از پرونده پزشكي اش، از برگه آزاديش. به اين بهانه كه يك آشنا دارم براي رسيدگي! و قول شرف دادم براي حفظ جان مهدي و خانواده اش، عكسها را به «مقامات مسئول!» نشان ندهم. ببينيد ظلم تا كجاست كه مردم از همين «مقامات مسئول» مي ترسند و اين خانواده زخم خورده، مثل عزرائيل از مأموران نايب امام زمان وحشت دارند! «مهدي» هنوز جلوي نظرم است؛ با همان چشمان بيروحش و زندگي اش كه «نابود» شده و صدها تن مانند او كه شايد داستانشان، در دلهايشان مدفون و مكتوم است و راز خود را با هيچكس نخواهند گفت، از ترس آبرو يا تهديد مقامات مسئول!اين عكسها را براي ارائه به دادگاهي نگه مي دارم كه مطمئن هستم به زودي براي محاكمه سران نظام اسلامی و جنايتكاران ضدبشري تشكيل مي شود. مي گويم مطمئنم!

اگر مي پرسيد چرا چنين مطمئن هستم؟ خودم هم نمي دانم چرا؟ فقط مي دانم اركان خداوند، بيش از اين نمي تواند در مقابل نفرين جانگداز پدر و خواهر رنجديده «مهدي» و آه خود او تاب بياورند. آن ضجه هايي را كه من شنيدم و هنوز مرا هم مي لرزاند، خيلي زودتر از اينها صبر خدا را لبريز مي كنند و با «همت مردم وآگاهی تک تک افراد جامعه»، بساط ظلم اين نظام فاسد در هم خواهد پيچيد. اطمينان من، از تاثير سوز آن ضجه هاست. نامه ای از یک دوست

تابناک و اقرار به دوستداری نظام سلطنتی اسلامی

2009-08-16T00:07:00.000-07:00

درس شاه عباس برای دولت و حامیانش

روح الله صدرایی

پرده اول: ایران، سال 989 ه.ق. (1580م.)

اگرچه در مورد رویکرد و رفتار شاه عباس صفوی انتقادهای فراوانی وجود دارد اما شاید بتوان او را مقتدرترین پادشاه شیعه دانست که در زمان او صفویه به اوج رسید و عظمتی را تجربه کرد که در پانصد سال بعد و تا پیش از انقلاب اسلامی هیچ گاه تکرار نشد.

شاه عباس اگرچه در جوانی و 18 سالگی، سکان اداره کشوری آشفته را که دستخوش تاخت و تاز های دو همسایه شرقی و غربی، و درگیر اختلافات خاندانی داخلی شده بود، به دست گرفت، اما با تدبیر آن را اداره کرد و از بحرانها خارج ساخت و پایه هایی عظیم ترین اقتدار را بنیان نهاد.

اما تدبیر شاه عباس در حل بحران چه بود؟

از شرق ازبکان از نابسامانی سود برده و تا مشهد رسیده بودند و از غرب نیز عثمانی ها داعیه دار تصرف تبریز، تختگاه نخستین صفویان بودند. در داخل نیز بسیاری با حکومت او مخالف بودند. بی تردید غلبه بر دشمنان میسر نبود مگر در سایه "وحدت داخلی" و هم رایی دولتمردان و با تکیه بر ارتشی قوی و منسجم؛ و شاه جوان در حال حاضر هیچ یک از اینها را نداشت.

او به زودی با عقل و تدبیر و البته با "صبر و تانی"، بر داعیه داران داخلی فائق آمد. به تدریج سران قزلباش را به اطاعت واداشت و در این راه ابتدا از دشمن ترین دشمنان که متهم به قتل مادر ـ مهد علیا ـ و برادرش ـ حمزه میرزا ـ بودند، آغاز کرد و نهایتا به مرشد قلی خان که در مقطعی نیز با او همکاری کرده بود رسید.

شاه عباس بعد از آنکه مطمئن شد در داخل همه او را پذیرفته اند عزم دشمنان خارجی کرد. او می دانست که نمی تواند در "دو جبهه" هم با ازبکان و هم با عثمانی بجنگد پس نامه دوستانه‏اى به سلطان مراد خان نوشت و هدایاى گرانبهایى فرستاد که از آن جمله، 1500 رأس اسب ممتاز سوارى و سیصد و سى رأس حیوانات باربر بودند.

به موجب پیمانى که به امضاء رسید، شهر تبریز با قسمت غربى آذربایجان و ولایت ارمنستان و شکى و شروان و گرجستان و قراباغ و قسمتى از لرستان با قلعه نهاوند، ضمیمه خاک عثمانى شد. شاهزاده حیدر میرزا را هم سلطان عثمانى به رسم گروگان نزد خود نگاه داشت.

اکنون شاه عباس با خیال راحت از سوی غرب، رهسپار شرق برای نبرد با ازبکان شد. شاه عباس، ازبکان را به سختى شکست داد و تا ماوراءالنهر پیش رفت و خراسان را از دست راهزنى و غارتگرى آنان ایمن ساخت.

شاه عباس از این پس فکر خود را فقط بر شکست عثمانی معطوف کرد. به کمک برادران شرلی ارتش را مجهز کرد و به کمک این ارتش مجهز به توپ و سلاح گرم، به سرعت تبریز، ایروان، شروان، تفلیس و حتی موصل و دیار بکر را مجددا به قلمرو ایران باز گرداند. این فرصت برای تصرف بغداد و نجف و کربلا میسر نشد. شاه عباس "باز هم عجله به خرج نداد و با صبر و تانی" دو سال بعد، آهنگ بغداد کرد و این شهر و بقاع متبرکه نجف و کربلا را به تسخیر در آورد.

بدین سان شاه عباس صفوی، با صبر و حوصله و عدم به کار گیری روش های تند، خشن و عجولانه به تدریج موفق شد بر رقبای داخلی و خارجی فائق آمده و یکی از اعصار طلایی تاریخ ایران را به وجود آورد. بی شک هر گونه تعجیل و بی تدبیری در هر یک از شرایط فوق، از جانب شاه عباس، ایران را به باد تاراج و غارت دشمنان خارجی یا تاخت و تاز مدعیان داخلی می سپرد. شاه عباس به سیاستمداران یاد داد که سیاست علم تدبیر است نه عجله و شتاب. در سیاست هیچگاه در چندین جبهه وارد نزاع نمی شوند.

پرده دوم: سال 1388 ه.ش. (2009 م)

در قیاس با تدبیر و صبر شاه عباس بد نیست نگاهی به عملکرد دولت به ویژه شخص آقای رییس جمهور و رسانه های حامی ایشان مانند کیهان، رجانیوز، ایران، وطن امروز و اخبار بیست و سی داشته باشیم. "دیگران غیر دولت" به بخشهای زیر تقسیم می شوند:

1- گروهی از مخالفین دولت که سر و سری با سفارتخانه های خارجی دارند که طبیعی و منطقی است با آنها برخورد قانونی و محکم صورت بپذیرد.

2- بخشی از مردم که به نامزدهای اصلاح طلب رای داده اند، اما به هر دلیل در مورد نتیجه انتخابات قانع نشده اند و از عملکرد رسانه ملی و وزارت کشور در ایام انتخابات ناراضی هستند و البته معترض هستند و نه آشوب گر. این گروه که در ابتدا از سوی رسانه ملی به رسمیت شناخته نمی شدند و تفاوتی با اغتشاشگران نداشتند، تهدید به کوبیدن سر به سقف و یا ملقب به ... شدند، هر چند که بعدا این اظهارات مانند فیلم هاله نور تکذیب شد!

3- نامزدهای انتخاباتی و فعالان ستادهای آنها دسته سوم هستند که بسیاری از آنها گذرشان به بازداشگاه ها هم رسید، برخی از آنها محاکمه شدند و رسانه های حامی دولت نیز با انتخاب تیترهای تند و تیز در حال طراحی سناریویی برای کشاندن نامزدهای انتخاباتی به دادگاه هستند. آیا غیر از این است که برخی از مدیران میانی و اجرایی کشور به این جناح کشور دلبستگی فکری یا عاطفی دارند و حذف یک جناح کشور، لطمه ای جبران ناپذیر به ساختار سیاسی کشور خواهد بود.

4- آقای هاشمی رفسنجانی به عنوان حامی بزرگ و کنونی اصلاح طلبان که به غیر از تیترهای تند و اظهارنظرهای متعدد علیه ایشان، به نظر می رسد سناریویی برای حذف ایشان از تمام سمتها و مسئولیتها در جریان است. به هر حال چه خوب باشد و چه بد، آقای هاشمی فرد پرنفوذی است و کمک او می تواند دولت را در تحقق اهدافش یاری کند و البته عدم کمک ایشان هم مانع بسیار بزرگی است.

5- به نظر می رسد رسانه های حامی دولت اکنون از جناح اصلاح طلب عبور کرده و پروژه حذف و انتقام از اصولگرایان منتقد دولت را نیز در سر می پرورانند. اشکال و ایرادهای مضحک به مدرک لاریجانی و توکلی و انتقام اخبار بیست و سی از حجت الاسلام محمد مطهری و دکتر کاتوزیان و نامه های توهین آمیز کیهان به علی مطهری.

6- عدم همکاری با مجلس. واقعا همراه کردن آقای کردان در روز تحلیف برای ورود به مجلسی که او را به دلیل خلاف گویی در مورد مدرک جلعی استیضاح کرده به غیر از لجاجت چه معنایی می تواند داشته باشد.

7- به این لیست اضافه کنید اصرار عجیب آقای رییس جمهور بر مشایی با وجود نامه رهبری که نهایتا نیز به ریاست دفتری و نه عزل وی منجر شد که رنجش حامیان ولایی رییس جمهور را به دنبال داشت.

8- در جبهه خارجی نیز سه خبرنگار آمریکایی را دستگیر کرده ایم، تبعه فرانسه و مشاور ارشد سفارت انگلستان را نیز محاکمه نموده ایم.

اکنون جای این سوال مهم است که از آقای رییس جمهور و حامیان رسانه ای ایشان بپرسیم:

آیا شما باور دارید در این نبرد تمام عیاری که آغاز کرده اید و با همۀ دیگران وارد نزاع شده اید، امید دارید که پیروزی نهایی که تحقق سند چشم انداز و توسعه و پیشرفت ایران اسلامی عزیزمان است برسید؟ نه اینکه با برخی از برخوردها مانند مورد اول و آخر مخالف باشیم بلکه انتقاد بر سر "تمام عیار" بودن این نبرد با "همه" دیگران غیر دولت است.

لااقل اگر می خواهید بر کرسی اقتدار تکیه بزنید، از درس شاه عباس استفاده کنید و جنگی را در تمام جبهه ها و تمام میادین آغاز نکنید. نبردی که کیهان، رجانیوز، ایران، وطن امروز و اخبار بیست و سی آغاز کرده اند، برای ملت ایران اقتدار و پیروزی را به ارمغان نخواهد آورد.
باز هم بگوئید این ها طرفدار جمهوری هستند نه حکومت یا نظام سلطانی؟!!...

سیاست اقتصادی

2009-08-15T23:24:00.000-07:00

درنخستين سخنرانی خود دربازگشت به تهران ( بهشت زهرا، 12 بهمن 1357 )، روح اله خمينی ادعا کردکه حکومتی فاشيستی اقتصاد مملکت را بکلی خراب کرده وايران را بصورت ويرانه ای درآورده است، وبرعهده دولت اسلامی است که اقتصاد سالمی رابراساس اسلامی درمملکت پايه ريزی کند. دراين باره حسينعلی منتظری، ”وليعهد”امام، به رئيس کل بانک مرکزی ايران رهنمود داد که” برای اداره امور اقتصادی آينده وآشنا کردن مأمورين بانکها و مردم با معاملات شرعی، بايد مسئولين اين امور به رساله فقهی حضرت امام
خمينی مراجعه کنند تا حدود و شرايط مضاربه و مضارعه وجعاله را خوب درک کنند و مثلا خيال نکنند که فرقی بين ربا و مضارعه نيست."اين حضرت امام خمينی بغير از حکم اقتصادی معروفی که درسومين سال ولايت خود صادرکرد ودرآن اقتصاد را خاص الاغ دانست درمدت تبعيد خود درنجف سه اثر به زبان عربی درباره مسائل اقتصاد اسلامی نوشته بودکه "المکاسب المحرمه” و” المسائل المستحدثه” و” کتاب البيع” نام دارند، و خلاصه مطالب هرسه آنها
دررساله تحرير الوسيله او- که آن نيز به زبان عربی است – نقل شده است . وجه مشترک اين هر سه کتاب واحکام آنها اين است که امام با واقع بينی فراوان عصری را که درآن زندگی ميکند با عصر صدر اسلام عوضی گرفته وقرن بيستم مسيحی را قرن دوم هجری دانسته است:
“مالياتهای اسلامی بايد منحصرا ازطريق خمس وزکوه يا جزيه يعنی ماليات برنفوس واراضی يهوديان
ومسيحی ها که درپناه اسلام بسر ميبرند، وهمچنين خراج از اراضی کشورهائی که دولت اسلامی فتح کرده
است، و ميراث آنهائی که مرده اند و وارث نداشته اند وصول شوند. وصول هر ماليات ديگری، ازهر راه که
باشد خلاف شرع است . ازجمله وصول ماليات گمرکی خلاف شرع است و نه تنها برای کشور لازم نيست بلکه
خيلی هم ضرر دارد و بايد لغو شود."
“ارتفاعات کوهها و گياهان و درختان و سنگها، مال امام است، همچنين درياها و شهرها وجزيره ها جزو
انفال است و تماما مال امام است. غنائم برجسته مانند اسب عالی و لباس گرانبها و شمشير گرانقيمت و کنيز
خوبرو مال امام است و همچنين ارث هرکسی که بميرد و وارث نداشته باشد مال امام است.
معادن طلا و نقره ومس و آهن وسرب و نفت و گوگرد و ذغال سنگ ونمک و گل سرشورو گل سرخ، اگر
منافع حاصله ازآنها به 20 دينار، معادل 15 مثقال طلای سکه دار، برسد مشمول ماليات خمس ميشوند،
همچنين است مال گنج، چه درشهرهای کفار و چه درزمين اسلام، چه دراراضی باير و چه درزير آثار اسلامی
پيدا شود.آنچه در شکم ماهی پيدا شود.
اينکه صنايع را برای مخترع آن به ثبت ميرسانند و ديگران را از تقليد آن منع ميکنند ازنظرع شرع باطل
است، فقط امام که والی مسلمانان است حق دارد صنعتی را به ثبت برساند تا نرخ ثابت برای آن معين بماند."
وقتيکه درعمل اين رهنمودهای امام، با همه اهميت آنها و باهمه اسلامی بودن آنها مشکلات اقتصادی يک
جمهوری قرن بيستمی را حل نکرد، دست اندرکاران بفکر آن افتادند که از تخصص های جانبی ديگر نيز کمک
بگيرند . درمجلس شورای اسلامی گفته شد که:” تنها راه حل ايجاد يک اقتصاد سالم و شکوفا مراجعه به
تحقيقات و نظريات حضرت آيت اله العظمی منتظری وحضرت آيت اله مشکينی و خطبه های نمازجمعه آقای
رفسنجانی است"( مجلس شورای اسلامی، جلسه 7 خرداد 1362 )، وروزنامه ارگان حزب جمهوری اسلامی
نوشت:
“کتاب سياست اقتصادی حجه الاسلام والمسلمين آقای هاشمی رفسنجانی که دراين هفته منتشر شد ه آثار
اقتصاددانان استکبار شرق و غرب و لاطائلاتی را که بوسيله مغزهای مخبطی چون آدام اسميت و کارل مارکس
نشر يافته بی اثر کرده و آفاق جديد برروی مستضعفان عالم گشوده اشت. اجرای دقيق رهنمودهای اين کتاب نه
تنها جمهوری اسلامی را در مسير صحيح رشد اقتصادی قرار ميدهد، بلکه راه را برای نجات دنيا از ورطه
بحران اقتصادی حاصله از استکبار نيز روشن مينمايد".
آنچه درعمل نشان داده شده اين بودکه اگر اين رهنمودهای اقتصادی برای جمهوری اسلامی ايران جزچهل
ميليارد دلار وام خارجی ( درشرايطی که ايران سالهای پيش ازانقلاب خودش کشوری وام دهنده بود) وسقوط
1 دلار و اعلام اضطراری اينکه اگر وام داخلی گرفته نشود , 2 دلار به 200 , درآمد سرانه سالانه از 600
پرداخت حقوقهای دولتی از آبان ماه سال 1377 ببعد مقدور نخواهد بود حاصلی ببار نياورد، درعوض برای
خود آيت اله ها و حجه الاسلام ها نتايج بسيار رضايت بخشی داشت که نمونه هائی از آنرا جسته گريخته
درافشاگريهای مطبوعات مهم بين المللی ميتوان يافت، مثلا درماهنامه بسيار معتبرلوموند ديپلماتيک که:
“براساس بررسيهائی که درامريکا بعمل آمده، تاکنون حدود 10 ميليارد دلار ازايران به حسابهای مخصوص
ملاهای سرشناس به بانکهای امريکائی انتقال يافته است، والبته اين رقم غير از مبالغی است که در بانکهای
سويس و ديگر کشورهای اروپائی به حسابهای آنها ريخته شده است”، يا گزارش هفته نامه آلماني” اشپيگل”
که با قيد شماره چکهای صادره، ازواريز شصت ميليون مارک به حساب آيت اله بهشتی درهولتس بروکه بانک
هامبورگ و دويچه بانک فرانکفورت خبر داد، يا گزارش واشينگتن پست درباره دو ميليارد دلار سهام حجه
الاسلام رفسنجانی دربيش از سيصد شرکت مختلف بين المللی، يا گزارش جروزالم پست اورشليم درباره
هواپيماهائی که بطور منظم گنجينه های هنری و تاريخی ايرانی را ازجانب روحانيون ارشد يا سپاه پاسداران
ايران ازايران به ترکيه و از آنجا با هواپيماهای ال عال به اسرائيل انتقال داده و درحال حاضر غرفه ايران را
درموزه باستانشناسی اورشليم غنی ترين غرفه اين موزه کرده اند . ماجرای دزدی 123 ميليارد تومانی بنياد
مستضعفان درخود ايران نيز که پس از سر وصدای بسيار برآن سرپوش گذاشته شد بنوبه خود تنها يک نمونه
ازبيش ازيکصد مورد سوء استفاده هائی با ارقام نجومی است که درهمين سالها و باهمين رهنمود ها درداخل”
اولين حکومت الهی روی زمين” صورت گرفته است، حکومتی که بنيانگذار آن نوشته بود:”ای بيخردان،
مملکت دين بهشت روی زمين است وآن بادست پاک روحانی تأسيس ميشود. فسادها، دزديها، غارتگريها،
همه کار آن دسته ازافراد اين کشور است که با روحانيت سر و کار ندارند".

برگی از تاریخ بخوانید و بخندید

2009-08-15T05:50:00.000-07:00

آنهائيکه به سنت ديرينه آخوندان برسر خوانی گسترده نشسته بودند، بهمان اندازه که از صلاحيتهای علمی و
فرهنگی جهان پيشرفته امروز بی بهره بودند، درلافزنی و گزافه گوئی يدی طولائی داشتند، بخصوص با اين
اطمينان که درهر صورت کسانی درپای منبرشان فرياد”اله اکبر”خمينی رهبر”برخواهند داشت . شمار سخنان
ابلهانه ای که درکشور ابن سينا در سی ساله حکومت” الهي” ولايت فقيه ازجانب مسئولانی غالبا بلند پايه
گفته شد احتمالا بزرگترين رقم سخنان نوع خود دريک کشور عصر حاضر است:
“موسسه هواپيما سازی طيرا ابابيل با رهنمودهای انقلابی حضرت آيت اله العظمی منتظری طرح ساختن
هواپيماهاي” کبوتر سفيد” را دردست تکميل دارد که با اتکاء به امدادهای الهی جهان کفر را به خاک سياه
خواهد نشانيد"( رئيس موسسه بررسيهای هواپيماسازی طيرا ابابيل در مصاحبه با نشريه رسمی وزارت
ارشاد اسلامي).
“دانشگاه خلبانی ما برای اولين بار بصورتی تکميل خواهد شد که بتوانيم درجهت زمينه سازی ظهور حضرت
مهدی عجل الله تعالی اقدام کنيم”( فرمانده نيروی هوائی جمهوری درمراسم تحليف خلبانان ).
“امروز ما ازچنان قدرتی برخورداريم که امريکا و روسيه مسئله تضاد با يکديگر را ازياد برده اند ودرحال
حاضر هردو ابرقدرت برای مقابله با قدرت روزافزون جمهوری اسلامی ايران درکنار همديگرقرار گرفته
اند”(فرمانده سپاه پاسداران درمصاحبه تلويزيوني).
"مادرمورد اينکه چه چيزهائی برای ساختن موشک اهميت دارد همه چيز را ميدانيم . حالا ميخواهيم درآينده
انواع موشکها را بسازيم . بايد به صراحت بگويم که درآينده ما قدرت بزرگ موشکی دنيا خواهيم شد و دومين
قدرت موشکی بعد از ابرقدرتها خواهيم بود. درزمينه رادارو سيستم دفاعی هاوک نيز ابتکارهائی کرده ايم که
اگرامريکائيها بفهمند ازغصه دق ميکنند” (رئيس مجلس شورای اسلامی درمصاحبه با تلويزيون ژاپن).
"بچه های حزب اللهی ما توانسته اند موشکی را که امريکا 16 سال برای ساختنش وقت صرف کرده بود تنها
درمدت يکسال بسازند"( وزير سپاه پاسداران درسمينار آماده سازی ده ميليون دانش آموز برای جنگ ).
دررژيم طاغوت حتی يک پشه هم ازمراسم نماز جمعه نميترسيد. ولی امروز تمام امريکا از هيبت اين نماز به
لرزه درآمده است”( امام جمعه گيلان درخطبه نماز جمعه).
"تمام شرق و غرب عالم امروز متحد شده اند که جامعه ای را که 2500 سال است بدون ولايت فقيه بوده است
کماکان از داشتن ولايت فقيه دررأس خود محروم کنند”( امام جمعه رفسنجان درخطبه نماز جمعه ).
“استعمار برای کشورهای جهان سوم برنامه ريزی ميکند و يکی ازبرنامه هايش ورزش است . اگر ما بتوانيم
ورزش را درجهتی هدايت کنيم که جهانيان را به زهد بکشاند، فقط آنوقت است که ورزش ما دارای ارزش
ميباشد”( عاتقه رجائی همسرمحمدعلی رجائی رئيس جمهوري، درچهارمين دوره مسابقات قهرمانی دختران
دراستاديوم تهران ).
“اين اروپائی ها چون امام ندارند مي روند دنبال حزب درست کردن . ما بحمداله چنين امامی داريم، به حزب
درست کردن احتياجی نداريم ( آيت اله صادقی درخطبه نماز جمعه).
“جامعه بشری بدون اصل ولايت فقيه مرادف با توحش است وبا ولايت غير فقيه مرادف با بربريت است"( آيت
اله مشکينی رئيس مجلس خبرگان درگشايش سمينار ولايت فقيه دردانشگاه ).
"سياست ناشيانه سوسياليست ها درمورد ايران، قرنها است مورد انتقاد مااست”(مخمر کميسيون سياست
خارجی مجلس شورای اسلامی ).
"دمکرات ترين کشور دنياامروزايران است. اين راازريگان، ازميتران، ازتاچروازهرکس ديگرکه ميخواهيد
بپرسيد"( هاشمی رفسنجانی رئيس مجلس شورای اسلامی، درخطبه نماز جمعه ).
“ ابرقدرتها مي دانند که حجاب اساس حکومت اسلام است، و برای غارت منابع نفتی خليج فارس، نخست بايد
حجاب را ازمينان ببرند” ( زهرا رهنورد، همسر موسوی نخست وزير و نماينده مجلس درديدار با بانوان
کشورهای عرب).
“سر وصدائی را که درباره گرانی هندوانه براه افتاده با توطئه ابرقدرتها درخليج فارس مربوط است”(حسين
موسوی نخست وزير درمصاحبه با روزنامه جمهوری اسلامی ).
"منافقين به خيال خودشان ميخواهند خدا و پيغمبرش را گول بزنند و آنها را بدوشند، درحاليکه اين خود خدا
است که به آنها نيرنگ ميزند يعنی آزادشان ميگذارد تا خلافکاری بکنند و بعد به کيفر برسند. منافقين فکر
ميکنند که به خدا حقه زده اند، غافل ازاينکه خودشان از خدا حقه ميخورند"(آيت اله دستغيب شيرازی،
درمصاحبه با روزنامه اطلاعات).
"بی سبب نيست که آمريکا ئيها کاخ رياست جمهوری خود را برای توهين به سياهان کاخ سفيد
مينامند”(رئيس دادگاههای شرع مرکز).
“درطول تاريخ، شمشير برنده ای که فرعونيان را وادار به عجز و لابه نموده است، رکن رکين ولايت فقيه
بوده است. تنها نيروئی هم که در تمام تاريخ با مثلث امپرياليسم و صهيونيسم و کمونيسم پنجه نرم کرده است
مرجعيت شيعه و قبله دائم محرومين جهان يعنی ولايت فقيه بوده است. نه تنها درمحدوده ايران بلکه
درسرتاسر گيتی هر نهضتی که بوقوع پيوسته درطليعه آن يک فقيه قرار داشته است”(هاشمی نژاد، شهيد
محراب).
"يک ميليارد نفر مسلمان جهان امروز چشم اميد خود را به مجلس خبرگان و به ولايت فقيه دوخته اند"( حجت
السلام حسنی امام جمعه آذربايجان).
“جامعه ورزشی ما بايد سرنوشت خودش را پيوند بزند با حرکت امت حزب الله درنماز جمعه ها . آنوقت است
که اين جامعه ورزشی خواهد درخشيد”( حسين موسوی، نخست وزير).

“متفکران و آزاديخواهان جهان بطور دسته جمعی بما ميگويند: شما ابرقدرت دنيا هستيد”( سيد علی خامنه
ای رئيس جمهور).
“خيلی گرفتاريهای ماازرواج سگ بازی و سگ پرستی دردنيا می آيد که عامل آن صهيونيست ها هستند”(از
.( سرمقاله روزنامه اطلاعات، 5 اسفند 1363
“معامله و خريد وفروش صفحات موسيقی و نوار آنها حرام است، مگر آهنگی که آخيرا بمناسبت شهادت آقای
مطهری ساخته اند. احضار جن و تسخير ملائکه و ارواح حرام است و همچنين خبر دادن از آينده جهان بعنوان
اخباری که از اجنه دريافت شده است"( خميني، سخنرانی در جماران).

داستان آن نعمت الهی که خمینی می فرمود:

2009-08-15T05:40:00.000-07:00

این جنگ برای ما نعمت است
کمتر ازدوسال پس از روی کار آمدن حکومت جمهوری اسلامی درايران، ارتش عراق به خاک ايران حمله کرد
و جنگی درگرفت که اگر ارتش ايران ازمقام نيرومند ترين ارتش خاورميانه به مقام يک ارتش فروپاشيده
سقوط نکرده بود، اصلا آغاز نميشد. با اينوصف، ارتش و ملت ايران پس از نخستين دوران غافلگيری، با
احساس غريزی ازتماميت مرز و بوم خويش، و نه مطلقا بخاطر جنگ اسلام و کفر – درشرايطی که اساسا با
هيچ کافری طرف مخاصمه نبودند- بطور يکپارچه بپا خاستند و درجنگی حماسه آميز، درطول کمتر از يکسال
متجاوزان را تا آنسوی مرز به عقب راندند .
ايران درآن هنگام هم سنگينی حق را بجانب خود داشت و هم اعتبار پيروزی را، بهمين جهت وقتيکه صدام
حسين شکست خود را پذيرفت کشورهای نفتی عرب خليج فارس حاضر شدند برای اينکه صلح درمنطقه برقرار
شود ده ها ميليارد دلار غرامت جنگی عراق را به ايران بپردازند، و اگر چنين شده بود، ايران هم خسارات
جنگی خود را جبران ميکرد و هم دوباره بزرگترين قدرت نظامی منطقه ميشد، ولی درست درهمين موقع،
رهبر کبير انقلاب که خواب شمشير کشی صدر اسلام ميديد، اعلاميه صادر کرد که:
“ملت عزيز عراق ! مابرای نجات شما آمده ايم تا اين رژيم کافر و ستمگر را به جهنم بفرستيم . قيام کنيد و به
استقبال برادران مومن خود بيائيد و دست عفلقی های کافر راازبلاد خود کوتاه کنيد. تکليف اسلامی و ميهنی
شما اقتضا دارد که جوانمردانه بسوی جبهه ها هجوم آوريد و بکوشيد تا جامه ذلت نپوشيد. بسوی نبرد با کفر
بشتابيد و برادران جان برکف رزمنده جمهوری اسلامی را کمک کنيد که فردا خيلی دير است. روح اله
. ” الموسوی الخمينی، 22 رمضان المبارک 14
بدين ترتيب جنگ ويرانگر هفت ساله ای آغاز شد که درآن ايران آشکارا جنبه متجاوز داشت، ودرنتيجه نه
تنها تمام سرمايه معنوی بين المللی را با پيروزی افتخار آميز خود بدست آورده بود از دست داد، بلکه سرمايه
مادی دهها ميليارد دلار غرامت جنگی را نيز که ميتوانست دريافت دارد دريافت نداشت، واين سياست تهاجمی
کوتاه بينانه درعين آنکه صدام حسين را از سقوط حتمی نجات داد، سپاه پاسداران آموزش نديده و بی تجربه
ايران رادر سرزمينی بيگانه به جنگی فاجعه آميز کشانيد که بجای پيروزی صدر اسلامی، بزرگترين کشتار
تاريخ ايران را از دوران بعد از مغول، و تلخترين انزوای سياسی اين کشور را درصحنه بين المللی، باضافه
نزديک به يک ميليون نفر کشته و معلول و به برآورد و رسمی خود دولت اسلامی سيصد ميليارد دلار خسارت
و ويرانی ببار آورد وسرانجام نيز با تسليم ايران به متارکه ای بی افتخار ونوشيدن جام زهر کذائی از جانب
آغاز کننده اين جنگ تهاجمی بيمعنی بپايان رسيد، وروشن ترين خاطره ای که از آن درافکار عمومی جهانيان
و درصفحات تاريخ باقی ماند اين گزارش خبر گزاری های بين المللی بود که:
“اعزام چند صد هزار بچه به کشتارگاه از جانب جمهوری اسلامی ايران بزرگترين کشتار کودکان درتاريخ
300 , کودک ايرانی به قتلگاه فرستاده شده اند. اين کودکان غالبا از جهان است. دراين فاجعه تاکنون 000
کلاسهای درس روانه کشتارگاه ميشوند وبدانها گفته ميشود که پس از شهيد شدن با کليدی که ازطرف نايب
امام زمان دراختيارشان گذاشته شده است درهای غرفه های خاص خويش را دربهشت خواهند گشود ودرآنجا
آماده پذيرائی ازخانواده های خود خواهند شد".
روزنامه هرالد تريبيون در 7 اکتبر 1985 خود گزارش داد که” منابع تحقيقاتی خارجی شمار تلفات ايران را
در جنگ با عراق هشتصد هزار نفر و شمار تلفات عراق را ششصد هزار نفر برآورد کرده اند که جمع آنها
ازمجموع تلفات اروپای غربی درجنگ جهانی دوم بيشتر است”، و هفته نامه اکسپرس درهمان هنگام محاسبه
کرد که فکتورهای خريد اسلحه برای دو طرف از 200 ميليارد دلار فراتر رفته است .” انستيتوی بين المللی
بررسيهای صلح” استکهلم که معتبر ترين مرکز نوع خود در جهان است، درگزارش سالانه سپتامبر 1984
خود تصريح کرد که درمدت جنگ ايران عراق، موسسات دولتی يا شرکتهای خصوصی 31 کشور امريکا،
شوروي،چين،آلمان، فرانسه، انگلستان، ايتاليا، يونان، اسپانيا، پرتقال، چکوسلواکي، بلغارستان، لهستان،
يوگسلواکی، اتريش، سويس، اسرائيل، سوريه، يمن جنوبي، کره شمالي، کره جنوبي، فيليپين، تايوان، ويتنام،
پاکستان، افريقای جنوبي، آرژانتين برزيل، الجزاير، ليبي، اتيوپي، به جمهوری اسلامی ايران اسلحه فروخته
اند. کتاب پرسروصدای جاسوس اسرائيلي”اری بن مناشه”که درسال 1992 درباره معاملات اسلحه اسرائيل با
ايران توسط خود او درنيويورک منتشر شد( و ترجمه فارسی آن درامريکا بچاپ رسيده است) رقم پرداختی
جمهوری اسلامی را بابت خريد اسلحه در عرض هفت سال جنگ 82 ميليارد دلار برآورد کرده است . در باره
نحوه اين معاملات وی مينويسد: “ کالايی را که فقط سی هزار دلار ارزش داشت به 450 هزاردلار به ايران
ميفروختيم وپولش راهم نقدادريافت ميکرديم”.
با همه اينها، دولتمردان اسرائيلی که هشتاد ميليارد دلار سلاح فروختند، هيچ حقشناسی نسبت بدين مشتری
دست و دل باز نشان ندادند:
"بايد صريحا بگويم که جنگ ايران و عراق مستقيما به منافع اسرائيل خدمت ميکند"( اسحق شمير، نخست
وزير اسرائيل ).
"جنگ ايران وعراق مسلما مارابه دردسر مزمن دچار نميکند . البته ايران مدعی است که ميخواهد بيت
المقدس را آزاد کند، ولی برای رسيدن به آنجا بايد از عراق و اردن بگذرد، يعنی اول اين دو کشور را ويران
کند، و اين درست همان چيزی است که ما ميخواهيم، زيرا دراين راه خود ايران هم ويران خواهد شد” ( رافائل
ايتان، رئيس ستاد ارتش اسرائيل ).
“اميدواری همه ما اسرائيليان اين است که بنياد گرائی ايران دراين جنگ پيروز نشود، زيرا درآنصورت همه
خاورميانه درظلمت قرون وسطائی فرو خواهد رفت . البته ما خواهان پيروزی عراق نيز نيستيم و باين ترتيب
با دو رويا روئی مختلف نظامی و استراتژيک روبرو هستيم”( شيمون پرز، نخست وزير اسرائيل ).
“وافعيت اين است که برنده واقعی جنگ ايران و عراق اسرائيل است. درست به همين جهت است که زمامداران
.( اسرائيل ادامه اين جنگ پايان ناپذير را با کمال خوشوقتی استقبال ميکنند” ( لوموند، 23 سپتامبر 1984
اين تراژدی مرگ و خون از آغاز تا پايان با فريبکاريهائی نفرت انگيز نيز همراه او بود، که درهمه آنها
پيمبران و امامان درخدمت هدفهای تبليغاتی کارگزاران ولايت فقيه بکار گرفته ميشدند، و ازجمله اين
فريبکاريها حديثهای تازه ای بود که به شيوه سنتی هزارساله جعل ميشد و بهمان شيوه سنتي” حديث
معتبر”شناخته ميشد، ازنوع حديثی که حجه الاسلام رضوانی، نماينده مجلس شورای اسلامی و عضو
کميسيون دفاع اين مجلس، درجلسه عمومی مجلس قرائت کرد:
"حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند: همانا که قبل از قيام حضرت مهدی عجل اله تعالی فرجه
الشريف
مردی ازذريه پيغمبر درايران قيام ميکند و سپاهيان او بمدت هشت ماه يا هجده ماه ميجنگند و پس متوجه بيت
المقدس ميشوند، و ديری نميگذرد که از قم به فلسطين ميرسند، ودرآنجا خانه به خانه و سنگر به سنگر
بسراغ يهوديان صهيونيست ميروند و آنها را بيرون ميکشند و سرشان را مثل گاو ميش ميبرند".
شرم آورترين اين فريبکاريها، تقلبی بود که ماههای پياپی بطور پيگير، ازطريق همه رسانه های گروهی،
روزنامه ها، راديوها، تلويزيون، و ازفرازهمه منبرها و در همه نمازهای جمعه صورت گرفت برای اينکه شمار
بيشتری از نوجوانان جوانان ساده لوح را غالبا از روی نيمکتهای مدارس به مردابهای دجله و بروی مين
های عراقی و از آنجا به کام مرگ بفرستند.

شکنجه: هدف نابود کردن انسانیت قربانی است

2009-08-15T01:02:00.000-07:00

مجله‌های هفتگی / نگاه تازه
این روزها، اعترافات متهمان به‌اصطلاح «اغتشاشات»، همان اعتراض‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، در محاکمات دسته‌جمعی، پخش می‌شود. تعدادی از این متهمان افرادی سرشناس‌اند؛ مثلاً در دولت آقای خاتمی پست و مقام‌های مهمی داشته‌اند؛ از جمله محمدعلی ابطحی که رئیس دفتر و معاون پارلمانی رئیس‌جمهور بوده است...

در بخشی از نگاه تازه در گفت‌وگو با پروفسور فیلیپ زیمباردو استاد بازنشسته‌ی دانشگاه استنفورد و رئیس سابق انجمن روان‌شناسان آمریکا، به «ذهنیت» شکنجه‌گر و فرایندی که سبب مب‌شود دست به چنین کاری بزند پرداختیم.

و این بار باز هم برای این‌که ببینیم چه مکانیسم‌ها و تحولاتی در ذهن آدم‌ها اتفاق می‌افتد که به خودشان اجازه می‌دهند دیگران را آزار و اذیت کنند و شکنجه‌شان کنند، برویم سراغ دکتر نورایمان قهاری، روان‌شناس بالینی و متخصص شکنجه و آسیب‌دیدگی روانی در آمریکا.

خانم قهاری گر ممکن است برایمان توضیح بدهید که چه‌طور است آدم‌هایی که خیلی معمولی‌اند، آدم‌هایی که مثلاً پدر خانواده هستند، بچه دارند، هر روز بهش محبت می‌کنند، برایش هدیه می‌خرند، همسر مهربانی هستند، فامیل دارند، با پدر و مادرشان و با دوستانشان خوب‌اند، یک‌دفعه در محیطی قرار می‌گیرند که حاضر می‌شوند در نقش مثلاً شکنجه‌گر کار کنند و به آدم‌هایی آزار برسانند؟

من فکر می‌کنم همه‌ی مردم به‌طورکلی برای جواب دادن به نیازهای روحی و روانی‌شان به پناهگاهی احتیاج دارند که با توسل به آن بتوانند امید به زندگی را همیشه برای خودشان تقویت کنند و زخم‌ها و آلام خودشان را التیام دهند. هر مذهب یا ایده‌ئولوژی‌ای که در این رابطه بتواند نقش و جایگاه این پناهگاه را به عهده بگیرد، می‌تواند در اذهان مردم تبدیل به یک باور بشود.

حالا اگر فرد یا گروهی با شناخت از این پدیده که مردم این احتیاجات را دارند، بتواند دیدگاه و افکار خودش را به‌عنوان پناهگاهی بهتر به باور آن‌ها تبدیل کند می‌تواند از گرایش بخش بزرگی از مردم رو به مذهب، ایده‌ئولوژی یا سیاست‌های خود بهره بگیرد. و می‌توانیم ببینیم که چه‌طور مردم می‌توانند کلاً به هر دیدگاه یا ایده‌ئولوژی مثل فاشیسم، لیبرالیسم، کمونیسم، حزب‌الله تا حتی اصلاح‌طلبی گرایش پیدا کنند.

حالا ایدئولوژی یا باوری که حق مطلق را در یک جامعه پیدا می‌کند برای این‌که خودش را و قدرتش را به اثبات برساند و تحقق ببخشد، مجبور است برای حفظ قدرت و منابع مادی خودش گروه‌های دیگری را زیر ضرب ببرد و به این وسیله از سلاح‌هایی که به آن‌ها «سلاح‌های جنگ روانی» می‌گوییم استفاده می‌کند. و این «سلاح‌های جنگ روانی» نه تنها برای تضعیف آن گروه‌های مخالف هستند که به آن‌ها بقبولاند که این گروه‌ها رهبرانی دارند که بی‌لیاقت هستند و قبل از این‌که این گروه‌ها مبارزه را شروع کنند، سلاح‌شان را زمین بگذارند، به مردم عادی در جامعه این باور را نیز القا می‌کند که این گروه‌ها مادون بشریت هستند.

یعنی در جامعه‌ی ایران مثلاً در سی سال گذشته، ما می‌شنویم که به افراد مخالف از گروه‌های متفاوت اقلیت‌های قومی و مذهبی و غیره، القابی مثل «مفسد فی الارض»، «منافق»، «محارب با خدا» و «ضدانقلاب» و دیگر القاب تحقیرآمیز داده می‌شود و کسانی که در ضمن با توسل به این ایده‌ئولوژی برتر (که در ایران «مذهب» است)، به آن وعده‌ی دنیای بهتر و به‌اصطلاح به‌طور مشخص در ایران به «کلید بهشت» چشم دوخته‌اند و باور دارند با پیوستن به آن گروه می‌توانند به خودشان التیام ببخشند و برای خودشان مقام برتری در جامعه کسب کنند، ولی مکانیسم‌های روانی‌ای که در این‌جا کار می‌کند از این قبیل‌اند که این افراد در خشونت وارد آوردن و یا سرکوب گروه‌های دیگر اول این باور را دارند که این گروه‌ها مادون بشر هستند و در حقیقت، بر ضد جامعه، بر ضد این اید‌ئولوژی برتر هستند.

هر قدر این‌ها بیشتر خشونت اعمال می‌کنند، بیشتر باور می‌کنند که این‌ها مادون بشریت هستند، برای این‌که باید بتوانند فاصله بگیرند از این خشونتی که دارد اعمال می‌شود، چون همان طورکه در ابتدا گفتید این‌ها پدرهایی هستند که به بچه‌های خودشان محبت می‌کنند یا زندگی عادی را خارج از محیط زندان و سرکوب پیش می‌برند.

ولی آیا تمام افراد شکنجه‌گر و سرکوبگر به اید‌ئولوژی حاکم معتقدند؟ آیا افرادی هم هستند که با انگیزه‌ی دیگری مثل انگیزه‌ی مالی و مادی و پیشرفت شغلی دست به این کار بزنند؟

بله. من اول هم گفتم که اصلاً باور من این است که خشونتی که اعمال می‌شود بر سر منابع طبیعی و منابع مادی و کسب قدرت است، منتها این‌که شما چه‌طور بتوانید این خشونت را توجیه کنید، مکانیسم‌های روانی‌ای را باید به کار ببرید که به شما بتواند اجازه بدهد که خون دیگری را بریزید یا ساعت‌ها بتوانید به یک نفر شلاق بزنید.

یعنی این در طبیعت (سرشت) انسان وجود ندارد و باید با خودش مقابله کند؟ یعنی اذیت می‌شود آدم؟

باید فاصله بگیرد. البته ما می‌دانیم انسان‌هایی هستند که خشن‌تر از انسان‌های دیگرند و در ضمن، فرهنگ خانوادگی مردم و فرهنگ اجتماعی ما که در حقیقت «فرمانبری» را تشویق می‌کند هم در این‌جا نقش بازی می‌کند.

«هدف نهایی شکنجه به نابودی کشیدن شخصیت قربانی و انسانیت اوست؛ یعنی این‌که قربانی را از تمام باورها و هویت خودش خالی کنند و چیزی را که خودشان می‌خواهند جایگزین آن کنند. هدف دیگر شکنجه در حقیقت این است که با اعماال درد و رنج در فرد، جامعه را به خاموشی بکشانند.»

دکتر نورایمان قهاری
البته مفهومی هم در روان‌شناسی تحت عنوان «سادیسم» وجود دارد. یعنی افرادی هم وجود دارند که از آزار و اذیت دیگران لذت می‌برند. درست است؟

حتماً هست. من در مورد مسئله‌ی شکنجه‌گران یا سرکوبگران به‌طور مشخص تحقیقی در این مورد ندیده‌ام، ولی می‌توانم تصور کنم که حتماً کسانی هستند که از انجام این‌گونه کارها ممکن است لذت برند؛ لذت‌های فردی و شخصی...

علاوه‌بر این‌که آدم مثلاً کتک می‌خورد، شلاق می‌خورد، شوک الکتریکی بهش می‌دهند یا ناخن‌هایش را می‌کشند، به‌هر صورت دردی به او وارد می‌شود که ممکن است مدتی، چند هفته یا چند ماه طول بکشد تا درمان شود. چه تأثیرات بلندمدتی این واقعه و اتفاق روی زندگی آن فرد می‌گذارد؟

هدف نهایی شکنجه را نباید فراموش کنیم. هدف نهایی شکنجه به نابودی کشیدن شخصیت قربانی و انسانیت اوست؛ یعنی این‌که قربانی را از تمام باورها و هویت خودش خالی کنند و چیزی را که خودشان می‌خواهند جایگزین آن کنند. هدف دیگر شکنجه در حقیقت این است که با اعماال درد و رنج در فرد، جامعه را به خاموشی بکشانند؛ یعنی در جوامع استبدادی، از شکنجه به‌عنوان یکی از موفق‌ترین سلاح‌ها برای ضدیت با آزادی و دموکراسی استفاده می‌شود.

ولی این‌که آیا روی شخص چه تأثیرات درازمدتی دارد، تحقیقات و کار فردی با قربانیان نشان می‌دهد که به‌هرحال تأثیرات جسمی شکنجه تا درازمدت باقی می‌ماند؛ زخم‌هایی که جایشان باقی است؛ شکستگی‌هایی که خوب نمی‌شود؛ ضربه‌هایی که به مغز وارد شده می‌تواند تا آخر عمر با قربانی باقی بماند و همین‌طور خاطره‌ی آن شکنجه‌ها می‌تواند هر لحظه در ذهن قربانی یا بهتر است بگویم «جان به در بُرده» زنده شود.

اما چه‌طور ممکن است افرادی که خودشان تجربه‌ی زندان و شکنجه دارند، در زمان و شرایط دیگری، خودشان هم به شکنجه‌گر تبدیل بشوند؟ دقیقاً نمونه‌ی این‌گونه افراد را در ایران داشته‌ایم. پیش از انقلاب افرادی در زندان بودند. بعد از انقلاب همین افراد شدند زندانبان یا بازجو ...

در این مورد دو چیز عمل می‌کند. یکی وقتی یک نفر آسیب دیده و زجری را متحمل شده، آن فرد اعتمادش را به افراد یا گروه‌های دیگر و شاید جهان به‌طورکلی از دست می‌دهد، یعنی در اعتمادش به خودش حتی و افراد دیگر جهان تزلزل پیدا می‌شود و ممکن است عکس‌العملش نسبت به کسانی که با او مخالفتی دارند شدید باشد؛ شدیدتر از عکس‌العمل افراد عادی دیگر باشد. و مسئله‌ی دیگر هم همان است که اول راجع به آن صحبت کردیم و آن کاربرد باورهاست؛ یعنی این‌که باور من به من می‌گوید که کسی را که دارم شکنجه می‌کنم در حقیقت حقش است که این کار را روی او انجام بدهم.

حاصل هفت سال جنگ خانمانسوز

2009-08-14T00:31:00.000-07:00

سی و یک هزار شهید آنهم فقط از مردم تهران این همه به جز آمار دیگر شهیدان از بقیه نقاط کشورکه نزدیک به یک میلیون نفر بوده اند
این نتیجه همان موهبت الهی بود که آن دجال بزرگ برای مردم ما به ارمغان آورد بیش از دو میلیون از خانواده های ایرانی به صورت مستقیم در گیر عوارض جنگ شدند و بسیاری از خانواده ها از هم پاشید چه زنها و کودکانی که بر اثر تصمیم غلط خمینی و دار دسته اش یعنی خامنه ای ،رفسنجانی و دیگران بی سرپرست و بی خانمان شدند ،بر طبق آخرین بررسی ها بیش از هشتاد و دومیلیارد دلار هزینه جنگ تحمیلی بود به نحوی که هر گلوله هفتاد تومن در سال شصت و یک برآورد مالی شد و همه این ها رو کسانی که استقلال آزادی و جمهوری ملائی یا همان اسلامی رو به ما نوید می دادند برای مان به ارمغان آوردند،بسیاری از همسن وسالان من خاطرشون هست همین خمینی وقتی آمد برق مجانی آب مجانی ،زمین مال خداست و بسیاری از شعارهای دیگر را میدادو اکنون صاحب بزرگترین مجموعه گدائی یا مقبره ایست که در کل خاورمیانه وجود دارد.در این جا یادآوری نکات سی سال پیش خالی از لطف نیست
پيش از روزهای نوفل لوشاتو، روح الله خمينی در مقام حجت السلامی در قم در کشف الاسرار خود
نوشت”فقها و مجتهدين هيچ وقت نه تنها با اساس سلطنت مخالفت نکردند، بلکه بسياری از علمای عالی مقام
با سلاطين همراهيها نيز کردند، و آنها که می گويند اسلام با سلطنت مخالف است نيت فتنه انگيزی دارند و می
خواهند دولت را به آنها بدبين کنند". ولی همين شخص در مقام آيت الله کشف کرد که” سلطنت اصلی است که
اسلام بر آن خط بطلان کشيده است و خداوند امر فرموده است که مردم به سلاطين کافر شوند، به همين جهت
است که فقها و علما هميشه از سلاطين اعراض کردند”.
در نوفل لوشاتو، در هفده مورد مختلف تاکيد کرد که در ايران اسلامی شخصا هيچ نقشی را در اداره امور
مملکت به عهده نخواهد گرفت و رئيس جمهور يا رهبر نخواهد شد و تنها به ايفای نقش ارشادی اکتفا خواهد
کرد . ولی به محض بازگشت به ايران، هم بر مسند رهبری نشست، هم مقام رياست جمهوری را تبديل به يکی
از ادارات تابعه دفتر رهبری کرد، هم کلاه خود فرماندهی کل قوا را بر سر گذاشت در نوفل لوشاتو سيزده بار
تصريح کرد که درايران اسلامی روحانيون خودشان هيچ يک ا زمناصب حکومتی را عهده را نخواهند شد و
نقش آن نيز مانند نقش خود او صرفا نقشی ارشادی خواهد بود . ولی در ايران اسلامی او، عمامه داران کليه
مقامات بالای حکومتي: رياست جمهوری، نخست وزيری، وزارت، سفارت، رياست ديوان عالی
کشور،استانداري، فرمانداري، اداره امورمقننه وقضائيه ورسانه های گروهی را درانحصار خود گرفتند، ورهبر
عاليقدر انقلاب اعلام کرد که آنهائيکه ميگويند روحانيون نبايد مصادر امور حکومتی باشند دشمنان خدا و
رسولند و ميخواهند اسلام را ازبين ببرند.
در نوفل لوشاتو بيست و يکبار قول داد که دولت اسلامی دولتی کاملا دموکراتيک خواهد بود، همه نهادهای
فشار و اختناق در آن از ميان خواهد رفت، هر کس خواهد توانست عقيده خودش را آزادانه بيان کند، مطبوعات
و راديو و تلويزيون در نشر همه واقعيات آزاد خواهند بود، تشکيل هر گونه احزاب و اجتماعات حتی احزات
کمونيستی مجاز خواهد بود، تمام اقليت های مذهبی برای اجرای اداب دينی خود آزادی کامل خواهند داشت،
دولت اسلامی تمام منطقها را با منطق جواب خواهد داد و تمام مسائل فقط به استناد متممم قانون اساسی مطرح
خواهند شد، و برنامه سياسی آن آزادی و دموکراسی حقيقی خواهد بود. ولی هم او، در همان نخستين ماه
بازگشت خود به ايران، در همين باره گفت:” به اينهايی که از دموکراسی حرف می زنند گوش ندهيد. اينها با
اسلام مخالفند. هر کس جمهوری بخواهد دشمن ما است، هر کس صحبت از جمهوری دمکراتيک بکند دشمن
اسلام است. اينهايی که فرياد می زنند که بايد دمکراسی باشد اينها مسيرشان غير از ما است. مگر شما انقلاب
کرديد که مثل سويس بشويد؟ ما قلمهای مسموم آنهايی را که صحبت ملی و دمکراتيک و اينها را می کنند می
شکنيم. به اين روشنفکران هشدار ميدهم که اگر از فضولی دست برندارند سرکوب خواهيد شد .”
در نوفل لوشاتو بارها تاکيد کرد که:”د رحکومت اسلامی ما از نظر حقوق انسانی تفاوتی ميان زن و مرد
نخواهد بود زنها در جمهوری اسلامی در نوع پوشش خود، نوع تحصيلات خود، نوع فعاليت خود کاملا آزاد
خواهند بود، به همانطور که مردها آزادند"، و در” حکومت اسلامي”او زنان به صورت صيغه ها به درون
چادر فرستاده شدند، و اعلام شد که از نظر شرعی زنان بايد از تفکرهای سنتی در مورد حقوق زن و مرد
پرهيز کنند، زيرا اين امر به عهده روحانيون و آگاهان مذهبی است و نه خود آنها، و” گشودن مبحثی به نام
حقوق زن يک پديده غربی ناشی از يک بينش غير توحيدی و نشانی از يک بيماری غرب زدگی است،” و وقتی
گفته آيت الله موسوی اردبيلی رئيس ديوان عالی کشور و بلند پايه ترين مرجع قضائی جمهوری در خطبه نماز
جمعه که” وظيفه زن در اسلام اين است که کنيز مرد باشد”مورد اعتراض خانم گوهرالشريعه دختر آيت اله
شهيد دستغيب شيرازی و نماينده مجلس شورای اسلامی قرار گرفت، مقام عالی قضائی جواب داد که آنچه گفته
است دقيقا قانون اسلام است و جای عذر خواهی ندارد!
در نوفل لوشاتو، مدعی شد که فقط مطالبه حقوق اوليه بشر را در ايران دارد و چيزی بجز اجرای دقيق بيانيه
حقوق بشر نمی خواهد، ولی هم او در همان نخستين روزهای بازگشت، در فيضيه قم حقوق بشر را ساخته و
پرداخته استکبار دانست و ادعا کرد که همه اينهايی که صحبت از حقوق بشر می کنند عمال استعمار هستند.
در نوفل لوشاتو قول داد که در حکومت اسلامی هر فردی در دادن يا ندادن رای آزاد خواهد بود و رای او هر
چه باشد محترم شمرده خواهد شد. ولی هم او در فردای رفراندوم فروردين 1358 اختار کرد که ما همه
اينهايی را که به جمهوری اسلامی رای ندادند يا انتخابات را تحريم کردند منافق می دانيم و طوری سرکوبشان
می کنيم که از اين جرثومه های فساد اثری باقی نماند. در نوفل لوشاتو تعهد کرد که در ايران اسلامی حقوق
هر متهمی در جريان دادرسی به طور کامل رعايت خواهد شد و امکانات قانونی از هر جهت برای او فراهم
خواهد بود. ولی در تهران همين مدافع عدالت فتوا داد که” اينهايی که در بازداشت هستند ( مقامات عالی رتبه
رژيم پيشين) متهم نيستند بلکه مجرمند . بايد فقط هويتشان را ثابت کرد و بعد همه آنها را کشت. اصلا احتياجی
به محاکمه آنها نيست و هيچ گونه ترحمی هم در باره آنها مورد ندارد. ما معتقديم که مجرم اصولا محاکمه ندارد و بايد او را کشت.”
...............................................................................................................................

این هم از بلغور جدید حضرت مصباح جان فدا

2009-08-13T06:35:00.000-07:00

اطاعت از رئیس جمهوری اطاعت از خداست
محمدتقی مصباح یزدی" روز چهارشنبه در جمع گروهی از هنرمندان بسیجی از سراسر کشور در موسسه آموزشی امام خمینی(ره) در قم افزود: «سلسله جنبان این قضایا هر که بود درصدد حذف ولایت فقیه از نظام سیاسی کشور بود».

وی ولایت فقیه را روح انقلاب و مشخصه این حکومت ذکر کرد و گفت: «دشمنان می‌خواستند یا این رکن اساسی را حذف و یا تضعیف و کمرنگ کنند که در این جریان برخی آگاهانه و برخی فریب خورده اقدام به این امر نمودند».

وی ادامه داد: «ولایت فقیه به دلیل آنکه دارای پرتویی از انوار امام زمان(عج) است و مردم نیز بدلیل این که او را جانشین به حق ولیعصر(عج) می‌دانند اطاعت از او را همچون اطاعت از امام عصر بر خود لازم می‌دانند».

مصباح یزدی اظهار داشت: «ولایت فقیه به عنوان رکن اساسی حکومت اسلامی است که هیچ یک از کشورها و ملل اسلامی نیز نظیر آن را ندارند و این امر باعث علاقه و جلب توجه بسیاری ملت‌های دنیا به کشور اسلامی ما شده است».

وی بر اساس خطبه‌ای از حضرت علی(ع) حقوق والی و سرپرست جامعه بر مردم را بزرگترین حق مردم بر مردم ذکر کرد و گفت: «رهبر وقتی قانون را تایید می‌کند بنابراین همه مصوبات قانونی همچون نماز و روزه بر مردم واجب می‌شود که این از حقوق والی بر مردم است».وی افزود: «آنچه پس از پیروزی انقلاب اسلامی رخ داد این است که مردم اطاعت و محبت به ولایت فقیه را اطاعت و محبت به خداوند می‌دانند که در هیچ جای دنیا چنین چیزی وجود ندارد».

مدیر موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) ولایت فقیه را عامل پیروزی و دوام کشور و اساس رفع توطئه‌های دشمنان دانست و گفت: «در جامعه ما به این اصل درست توجه نشده و نمی‌شود».

مصباح یزدی اظهار داشت: «عموم مردم لزوم و اهمیت ولایت فقیه را درک می‌کنند ولی برخی خواص مسوولیت‌پذیر رهبری را مانند رییس جمهوری یک شخصیت سیاسی و نفر اول در کشور می‌دانند در حالی که این دو تعریف تفاوت ماهوی با یکدیگر دارد».

وی با اشاره به این که ولی فقیه جانشین امام زمان(عج) بوده ولی رییس جمهوری را مردم انتخاب می‌کنند، یادآور شد: «وقتی رییس جمهوری از جانب رهبری نصب و تایید می‌شود به عامل او تبدیل شده و از این پرتو نور بر او نیز تابیده می‌شود».

وی افزود: «وقتی ریاست جمهوری حکم ولی فقیه را دریافت کرد اطاعت از او نیز چون اطاعت از خداست».

مصباح یزدی خاطر نشان کرد: «قبل از انقلاب به دلیل جدایی دین از سیاست علما در این عرصه وارد نمی‌شدند در حالی که دیانت عین سیاست است که این شعار از سوی شهید مدرس مطرح و توسط امام به آن جامه عمل پوشانده شد».
به جمله آخر دقت بفرمایید یعنی دین ما به ما دستور میده که هر غلطی رو بکنیم سر بشکنیم، آدم بکشیم،دروغ بگوییم ،به ناموس مردم تجاوز کنیم همه این دیدگاه از اندیشه و ایدئولوژی ما سرچشمه میگیره؟!!...دقت داشته باشید ملایان از هر وسیله ای برای توجیه کار خودشون بهره میبرند و به هر ذلتی تن می دهند برای ادامه دکانداریشون